woensdag 9 augustus 2017

Fleugje Friesland

Twee weken terug trokken we naar Friesland voor een paar dagen. Ik heb iets met Nederland en vooral Friesland trekt mij aan, maar ik was er nog nooit.

De week ervoor zochten we pas een logeermogelijkheid. De campinguitbater vroeg hoe we zijn plekje gevonden hadden. Wel, ik doe het eens uit de doeken.
Ik volg al een tijdje it flinkeboskje op Instagram. Toevallig gevonden, het zag er geweldig uit vond ik. Het weekend dat we er zouden zijn was er net een evenement: de Flinke Favorieten. Ik tikte Hemelum (waar it flinke boskje ligt) in op Google Maps, zoomde in en keek waar er campings waren in de buurt. Zo kwam ik bij de Weyde Blick in Warns waar ze een mafketen* hebben, én vrij dat lange weekend!

Grappig dat de uitbater dacht dat Tom Waes langsgekomen was zonder dat hij het wist, want voor de rest van de vakantie was hun mafketen verhuurd voor Belgen!

(*Wat is een mafketen?? Wel, twee schaftketens die omgebouwd werden tot slaapplaats. Klik op hun website!)

Lekkere afgebakken broodjes kun je bestellen en vind je zo in de receptie:
Het viel ons op hoe vriendelijk Friesen zijn!



Zondagvoormiddag met de fiets naar Hemelum, Flinke Favorieten:









Even later viel de regen met bakken uit de hemel en schuilden wij aan de kerk in Bakhuizen


We bezochten Stavoren, één van de 11 Friese steden van de elfstedentocht. Groot is het niet hoor, wel gezellig.






De dag erna gingen we naar Hindeloopen. Ook één van de elf, nog charmanter vind ik.





Hoeveel keer heb ik niet gedacht dat Nederlanders veel slimmer zijn dan Belgen? Wij hebben 60 km kustlijn, compleet volgebouwd. In Nederland is DIT kustlijn! Ik vond het het topmoment van onze driedaagse: tussen de schapen aan het IJsselmeer wandelen.



We komen terug! Er is nog zoveel dat we willen doen. In Sneek aten we gewoon iets en deden een korte wandeling. Ijlst zag er heel mooi uit vanuit de auto, maar daar wil ik wel nog eens wandelen. In Leeuwarden zijn we niet geraakt.
Wordt vervolgd...









vrijdag 14 april 2017

Verdiende rust in Beaumont du Ventoux

Heerlijk is het hier in het zonnetje, op ons terrasje. Een lichte wind brengt af en toe een provencegeur mee.  Behalve het ruisen van de wind in de bomen en een vogel, hoor je hier niks. Verdiende rust.

We logeren in de gloednieuwe B&B van Guy en Dina en hun kinderen in Les Oliviers du Taulisson. Gloednieuw mag je letterlijk nemen, we zijn de eersten die logeren in de Picholine, een kamer voor twee op het gelijkvloers.

Les Oliviers du Taulisson ligt in een gehuchtje van Beaumont du Ventoux: Les Valettes. Een straatnaam is er niet, het adres is hier gewoon 'Hameau de Valettes'.

Het gezin past hier. Punt. Hun verhaal is zo mooi, ze hebben hun hart gevolgd. Alles is hier echt, authentiek.









Het ontbijt wordt met zoveel liefde en oog voor detail klaargemaakt, alleen daarvoor al moet je hier geweest zijn! Ook de kinderen Maxime en Clarice genieten ervan om de gasten te verwennen.





Uiteraard bezochten we de Mont Ventoux al. Mét een restje sneeuw. Vorige week winterde het hier nog, terwijl het lager gelegen mooi en aangenaam weer was. De dualiteit van het leven... We vertoefden in zomerkledij boven op de top, wel aan de zuidkant. Aan de noordkant waaide het opmerkelijk meer en droeg iedereen een jas.





Dit was maandag, met de auto vanuit Bédoin. Vandaag (vrijdag) reden we de berg op vanuit Malaucène  tot aan Mont Serein. Verder mocht niet. Van daar vertrokken we te voet het bos in. We liepen een heel stuk op sneeuwloze skipistes. Onderweg picknickten we en het was zalig!




Onderweg werd duidelijk waarom de weg langs deze kant gesloten is.






Nog nooit eerder dronk ik zo hoog koffie: bij Le Verdran.



Onze weekje ertussenuit bestond vooral uit: op en rond de Mont Ventoux, les Dentelles de Montmirail en marktjes die we nog niet eerder deden.