zaterdag 9 januari 2016

Prachtkerel

Je hebt nooit twee dezelfde kinderen zeggen ze. Inderdaad, hier is dit ook zo. Mijn zoon is een specialleke. Je loopt er niet zomaar omheen. Mijn dochter is de megalief, gemakkelijk en past zich overal goed aan. Zelden problemen met haar.

Hij speelt piano alsof het niks is. Zonder partituren, op het gehoor. Hij hoort iets dat hem raakt, zoekt een beetje, en tegen het einde van de dag kan hij het spelen.
Hij vindt mijn olieverf en schildersezel, plaats dit zonder mijn weten op zijn kamer. Hij zoekt een mooie foto, schildert het na alsof het niets is. Het ziet er uit alsof hij al jaren niks ander doet.
Hij krijgt een tweedhands-accordeon. Een paar dagen later speelt hij al de moeilijker stukken van Yann Tiersen.
Hij krijgt 2 minuten de kans om op het klokkenspel van de hallen van Ieper te spelen, midden in een KSA-activiteit, en hij doet dat alsof hij het al vaker deed.
Zelden een kind gezien die zo feilloos een ander aanvoelt. De dokter van Kind en Gezin 14 jaar geleden (die ik ook niet echt mocht), kreeg een sleutel tegen zijn gezicht gegooid van mijn 9 maanden oude baby.
Hij heeft het meeste humor in zich van de hele familie. Als baby had hij al de slappe lach, wat prachtige foto's opleverde.

Tegelijkertijd kan hij het bloed onder je nagels halen door niet te doen wat je vraagt omdat hij het gevraagde op dat moment echt niet ziet zitten, en je straal negeert. Hij haalt het bloed onder je nagels vandaan wanneer hij beslist dat hij niet mee wil op een gezinsuitstapje, en elk gezinslid net helemaal klaar staat om te vertrekken. Moet ik je vertellen hoe ambetant het is als hij helemaal in zijn pianospel opgaat, maar hij zich eigenlijk dringend moet gaan wassen en aankleden omdat hij naar zijn vader moet? En hij na een vijftal keren vragen je nog steeds negeert?

Je hierover opwinden is ook geen optie. Jij zit met hartkloppingen tot in je keel, hij niet. Hij begrijpt alleen niet waarom je daar zo staat te roepen. Hij zal je nog meer negeren. En hij heeft gelijk vind ik.

'Je weet dat ik het niet kan uitleggen, je moet mij voelen', is een uitspraak die hij doet tegen mij als ik verduidelijking vraag over iets. Inderdaad, zo is het. En zo werkt het.

School, ook dat is een ramp. Elke dag daar moeten staan en doen wat anderen vragen, dat is een hele opgave! Thuiskomen betekent keihard piano spelen, de kast en frigo leegeten en zich in de zetel ploffen. De houtkachel aansteken en ervoor blijven zitten om het vuur in de gaten te houden.
Daarna nog moeten huiswerk maken betekent voor hem een hele grote berg die plots voor je opdoemt. Ja, al 9 jaar is dit zo. De voorbije twee jaar moest hij niet veel doen. Nu, in het derde middelbaar wordt er al veel meer van hem gevraagd. Wat betekent dat hij nu wekelijks een afspraak heeft bij de schoolpsychologe die hem daarin begeleidt.
Maar is dit niet fantastisch? Hij krijgt elke dag nieuwe kansen, de leerkrachten blijven in hem geloven.

KSA is voor hem heilig. Hij springt in het vuur voor zijn vrienden daar. Hij kijkt enorm uit naar zijn eerste fuif met hem later dit jaar.
Wat ben ik blij dat hij zich daar goed voelt. Zo'n bende vrienden rond jou hebben, dat is goud waard.

Nu ben ik het zo kotsbeu dat ik hem steeds moet verdedigen, ja zelfs bij dichte familie. Hij past niet in een plaatje. Maar ik geef lak aan plaatjes! Hij is fantastisch, heeft massa's talenten. Hij past vaak niet in het denkpatroon van velen. Hij lost de verwachtingen van velen niet in.  In het weekend heeft hij moeite met tijd, behalve voor zijn vrienden. Wat voor frustraties kan zorgen. Hij is zoals hij is, en ik vind dat supergoed!
Als je hem voelt, is hij fantastisch, echt waar!
Lieve Seppe, ik hou van je, tot aan de maan en terug en nog veel meer.