zaterdag 9 januari 2016

Prachtkerel

Je hebt nooit twee dezelfde kinderen zeggen ze. Inderdaad, hier is dit ook zo. Mijn zoon is een specialleke. Je loopt er niet zomaar omheen. Mijn dochter is de megalief, gemakkelijk en past zich overal goed aan. Zelden problemen met haar.

Hij speelt piano alsof het niks is. Zonder partituren, op het gehoor. Hij hoort iets dat hem raakt, zoekt een beetje, en tegen het einde van de dag kan hij het spelen.
Hij vindt mijn olieverf en schildersezel, plaats dit zonder mijn weten op zijn kamer. Hij zoekt een mooie foto, schildert het na alsof het niets is. Het ziet er uit alsof hij al jaren niks ander doet.
Hij krijgt een tweedhands-accordeon. Een paar dagen later speelt hij al de moeilijker stukken van Yann Tiersen.
Hij krijgt 2 minuten de kans om op het klokkenspel van de hallen van Ieper te spelen, midden in een KSA-activiteit, en hij doet dat alsof hij het al vaker deed.
Zelden een kind gezien die zo feilloos een ander aanvoelt. De dokter van Kind en Gezin 14 jaar geleden (die ik ook niet echt mocht), kreeg een sleutel tegen zijn gezicht gegooid van mijn 9 maanden oude baby.
Hij heeft het meeste humor in zich van de hele familie. Als baby had hij al de slappe lach, wat prachtige foto's opleverde.

Tegelijkertijd kan hij het bloed onder je nagels halen door niet te doen wat je vraagt omdat hij het gevraagde op dat moment echt niet ziet zitten, en je straal negeert. Hij haalt het bloed onder je nagels vandaan wanneer hij beslist dat hij niet mee wil op een gezinsuitstapje, en elk gezinslid net helemaal klaar staat om te vertrekken. Moet ik je vertellen hoe ambetant het is als hij helemaal in zijn pianospel opgaat, maar hij zich eigenlijk dringend moet gaan wassen en aankleden omdat hij naar zijn vader moet? En hij na een vijftal keren vragen je nog steeds negeert?

Je hierover opwinden is ook geen optie. Jij zit met hartkloppingen tot in je keel, hij niet. Hij begrijpt alleen niet waarom je daar zo staat te roepen. Hij zal je nog meer negeren. En hij heeft gelijk vind ik.

'Je weet dat ik het niet kan uitleggen, je moet mij voelen', is een uitspraak die hij doet tegen mij als ik verduidelijking vraag over iets. Inderdaad, zo is het. En zo werkt het.

School, ook dat is een ramp. Elke dag daar moeten staan en doen wat anderen vragen, dat is een hele opgave! Thuiskomen betekent keihard piano spelen, de kast en frigo leegeten en zich in de zetel ploffen. De houtkachel aansteken en ervoor blijven zitten om het vuur in de gaten te houden.
Daarna nog moeten huiswerk maken betekent voor hem een hele grote berg die plots voor je opdoemt. Ja, al 9 jaar is dit zo. De voorbije twee jaar moest hij niet veel doen. Nu, in het derde middelbaar wordt er al veel meer van hem gevraagd. Wat betekent dat hij nu wekelijks een afspraak heeft bij de schoolpsychologe die hem daarin begeleidt.
Maar is dit niet fantastisch? Hij krijgt elke dag nieuwe kansen, de leerkrachten blijven in hem geloven.

KSA is voor hem heilig. Hij springt in het vuur voor zijn vrienden daar. Hij kijkt enorm uit naar zijn eerste fuif met hem later dit jaar.
Wat ben ik blij dat hij zich daar goed voelt. Zo'n bende vrienden rond jou hebben, dat is goud waard.

Nu ben ik het zo kotsbeu dat ik hem steeds moet verdedigen, ja zelfs bij dichte familie. Hij past niet in een plaatje. Maar ik geef lak aan plaatjes! Hij is fantastisch, heeft massa's talenten. Hij past vaak niet in het denkpatroon van velen. Hij lost de verwachtingen van velen niet in.  In het weekend heeft hij moeite met tijd, behalve voor zijn vrienden. Wat voor frustraties kan zorgen. Hij is zoals hij is, en ik vind dat supergoed!
Als je hem voelt, is hij fantastisch, echt waar!
Lieve Seppe, ik hou van je, tot aan de maan en terug en nog veel meer.




18 opmerkingen:

  1. Helemaal gelijk heb je, ik leer mijn kinderen altijd dat mensen en kinderen die zoals men zegt "anders" zijn,
    juist leuk, bijzonder zijn en de wereld kleur geven. Wat zou het saai zijn als iedereen het zelfde is.
    Geniet van je bijzondere mooie jongen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hoera voor een leven buiten de box! Hoera voor zoveel talent! En drie keer hoera voor wie dat talent erkent!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Moeilijk. PRACHTIG. Moeilijk.
    Ik voel het, oudste zoon hier lijkt fel op prachtkerel bij jou.
    Schoolwerk loopt wel van een leien dakje, groepswerken het tegenovergestelde...
    Uitlaatklep, ook vaak redding, is ook muziek spelen; maar hier gitaar.
    10/10 voor mama; ik lees tussen elke regel dat je het goed doet !
    xxx

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankje Carla. Jij ongetwijfeld ook, dat zie en lees ik! xx

      Verwijderen
  4. knap staaltje schrijfkunst jou blog .Ik wou dat ik zo eens de juiste woorden kon vinden om over mijn "speciaal " kind te schrijven .Mijn kind van nu 18 die altijd mentaal 5 jaar zal blijven .Mijn kind van nu 18 van meer dan 2 meter maar die nog altijd als een peuter van 2 heeeeeeel lief met mij komt knuffelen.
    Genoten van je blogje .Via de mamavanvijf gevonden en vanaf nu tussen de leesfavorieten

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Bedankt voor deze lieve reactie Isabel. Ik heb 14 jaar in een instelling voor mensen met een verstandelijke beperking gewerkt, dus ik heb vaak gezien hoe moeilijk dit blijft voor ouders. Concentreer je op zijn mogelijkheden, niet op zijn gebreken! En probeer toch maar eens te schrijven! Sowieso lucht het op. Dikke knuffel xx

      Verwijderen
    2. dankjewel voor de lieve woorden :-) you give me a smile today

      Verwijderen
  5. Ik zit hier met kippenvel en tranen over mijn gezicht mee te lezen...ook mijn zoon volgt de boekjes niet.Hij heeft geen echte talenten zoals jouw zoon maar hij voelt ook veel dingen aan.School en huiswerk maken is een ramp...Hij is behulpzaam als hij er zin in heeft,kan uren(naar mijn gevoel tenminste)op gaan in zijn spelletjes op de pc.Jammer genoeg staat de school niet achter hem dit jaar en ik vermoed dat hij zijn jaar zal moeten overdoen.Maar ik hoop dat hij er op zijn manier ook komt in het leven ....Als ik hem verdedig kijken de meesten ook raar op,maar als ik het niet doe,wie dan wel ;( Voor mij is en blijft hij een prachtzoon al wil ik hem af en toe ook wel eens achter het behang plakken dat ik niet heb ;)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Bedankt voor je reactie. Ik begrijp je helemaal. Als leeuwinnen zijn wij er om onze zoon te beschermen en door het leven te leiden, wat heel veel energie vraagt, niet? Wat jammer dat de school niet achter hem staat. Dat is wel hun taak! Eens een gesprekje met de leerlingbegeleidster? Veel succes, elke dag opnieuw!!

      Verwijderen
  6. Och, wat schrijf je dat allemaal bijzonder en goed neer. Daar gaat hij later nog bij smelten, bij zo'n lieve en oprechte moeder. Man, knap! Leest hij nu al mee? Ongelooflijk sjiek hoe je daar allemaal mee omgaat. Amai voor jullie beiden! Petje af, mooie relatie. Liefs, Dina

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankje Dina! Hij leest niet mee, hij haat lezen! Zo'n hoop zinnen na elkaar, hij ziet dat al meteen niet zitten. Maar hij vroeg wel wat er in stond nadat mijn dochter het toevallig gelezen had. :-)

      Verwijderen
  7. Dat vind ik echt mooi, dat je je zoon laat zijn wie hij is, ookal is dat niet altijd even makkelijk of past het niet in de mallemolen van elke dag. En wauw, die talenten!!!

    BeantwoordenVerwijderen