woensdag 30 december 2015

Winterslaap

Elk jaar opnieuw is het daar weer. Steeds heftiger. Intenser.

Het was een vriendin die het voor het eerst uitsprak een tijdje geleden. "Komt Isolde niet naar de yoga?" "Nee, ze is in winterslaap". Ik had het nog nooit zo bekeken, maar zo is het echt! Sindsdien gebruik ik het woord graag, omdat het zoveel lading dekt over hoe ik mij voel. Van het moment dat het begint te duisteren wil ik thuis zijn, steek ik de kachel aan en een hoop kaarsen verlicht mijn geest. Het is alsof ik tijdens dat duisteren pas van mezelf mag uitbollen, omdat ik van het weinige licht zo efficiënt gebruik wil maken. En-dat-is-veel-te-kort! Damn. Ik ben een zomerkind. Hoeveel ik al gedroomd heb dat ik in de Provence  rondloop, ik kan het niet meer bij houden. Het kan niet anders of ik had daar een vorig leven van doen.

Langs de andere kant geniet ik ook steeds intenser van de aankondiging van de lente, en het volop beleven van de zomer. De bloesems van de Magnolia die zo mooi rechtop staan en niet kunnen wachten om bloem te worden. Ik vind ze haast mooier dan de bloem zelf. En elk jaar weer: 'Hu? Maar zo mooi, was dat vorig jaar ook zo??"....
De vogels die onstuimig klinken, en ik daartussen.
De zon, die mij verwarmt, die mij laat kronkelen van genot en fluistert dat altijd alles goed komt.
Ze licht mijn dorp op, die zo mooi is met al die bloemen en dat groen. Het geluid van joelende kinderen op kamp en hun muziek, ik kan het niet meer missen.

2015. Weer een intens jaar vol leven voorbij. (eigenlijk denk ik niet in jaren, maar in seizoenen)

Ik heb ondervonden dat ik keihard structuur nodig heb, terwijl ik daar vroeger bang van was. Angst voor sleur. Ongelofelijk blij ben ik dus dat ik mag lesgeven. Dat ik een structuur heb waar ik mij zeer goed bij voel. Mijn zoon heeft dat blijkbaar tegen zijn juf gezegd, dat ik mijn draai heb gevonden in mijn job. Hij kent mij beter dan ik dacht.

Alles gaat blijkbaar fel in de wereld. Hoe harder en absurder, hoe meer ik in mijzelf keer en zwijg, en besef dat alles bij jezelf begint. De wereld, dat zijn wij. Wat wij voelen, dat is de waarheid. Laat dit zo zuiver en zo puur mogelijk zijn.
Om het in één van mijn favoriete quotes te zeggen: "wat je aandacht geeft, groeit!" En daarmee heb ik alles gezegd. Want ik heb geen zin om in te gaan op de frustraties en ergernissen die mij overvallen bij het zien en horen van al dat leed en absurditeiten. En dan zou mijn quote niet meer kloppen natuurlijk!

Deze blog is soms stil. Dat is omdat ik gewoon geen tijd en dus geen goesting heb om iets te publiceren. Na 20u ben ik niks meer waard (vooral in de winter dus), en kan ik alleen maar bekomen in de zetel.
Ik twijfelde lang voor ik begon, gewoon omdat ik mij geen enkele druk wil laten opleggen. Het moet vanzelf uit mij komen, anders hoeft het niet. Zoiets. Het is elke dag al van moeten. Of ik al dacht aan stoppen? Ja, natuurlijk, maar ik blijf het toch leuk vinden, weliswaar op mijn ritme! Voor diegenen die het nog niet wisten: ik ben een 'we-zien-wel-type'. We zien dus wel waar we uitkomen.

Van naaien is er de tweede helft van 2015 niet veel in huis gekomen. Dat wist ik gelukkig vooraf. Wat ik je niet wil onthouden is dit prinsessenkleed waar de ontvangster zeer blij mee was; en vond dat ze al een communiekleedje voor volgend jaar had!





Hopelijk vind ik in de volgende seizoenen in 2016 wat gestolen tijd om te creëren. Er kan niks op tegen het gelukzalige gevoel van de aanblik van een zelfgemaakt kledingstuk.
Dus wens ik mezelf veel tijd en veel overvloed van alles. En voor jullie hetzelfde!