zondag 18 oktober 2015

Werk en leven #boostyourpositivity

Dat kamertje boven dat ik voor mezelf reserveerde ligt er verlaten bij. De stofjes blijven onaangeroerd, mijn naaimachine schreeuwt om aandacht. Het laatste dat ik maakte was een keischattig jumpsuitje voor mijn metekindje dat maar niet op foto is geraakt. Of toch wel, op instagram net voor ik het gaf.


In gedachten had ik een zomerse blogpost, maar het is er niet van gekomen. 17 en 18 augustus waren de start van een drukke periode. De 17de was ik 's morgens op bezoek bij het metekindje met een taartje omdat ze jarig was. Even later kregen we telefoon dat onze groottante, onze tweede oma, gestorven was na 1 weekje in het rusthuis te wonen. Dat hakte er nogal in... Ze was een toegewijde groottante voor 3 families: voor alle kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen van haar broer (mijn opa) en haar 2 zussen. En we zijn met veel.

De dag erna had ik een sollicitatie in de school waar ik nu werk. En 's avonds nog een feestje van het jarige kind. De zenuwen na de sollicitatie waren enorm, want ik wou het zo ontzettend graag. Net voor het gesprek kreeg ik nog een live duwtje van Mamasoet, dat deed het hem! Enkele dagen later kreeg ik bevestiging dat ik mocht beginnen (yesss!) om er meteen in te vliegen met een vakvergadering.

Nu kan ik zeggen dat ik het werk een beetje onder controle krijg. Ik geniet van het werk. Ik geniet van het les geven, van de voorbereidingen, van de stagebegeleiding. Ik geniet van het praten met de leerlingen, van alles wat ze mij vertellen.

Er is maar één nadeel dat een beetje zeer doet: ik heb geen tijd om te naaien. Maar écht geen tijd. De herfstvakantie komt eraan hoor ik je denken? Nee hoor, ook daar zal ik amper tijd vinden. Die zit nu al helemaal vol met zaken die moeten ingehaald worden. Ik begin de discussies over leerkrachten echt te snappen...

We hebben snel ondervonden dat we ons beter moesten organiseren in het huishouden. Ik kan heel goed van 'pluk de dag' doen. Een aangeboren talent. Uhum. Maar nu ben ik wel verplicht om dit anders aan te pakken. Ik heb de boel hier een beetje geforceerd en om een weekmenu gesmeekt. De wederhelft zag dat eerst niet zitten ('hoe weet ik nu in wat ik zin zal hebben op die dag?'), maar hij deed het toch. Het is een grote verlichting moet ik zeggen. Ik snap niet waarom we het niet eerder deden.
Hij moet nu ook meer eens stofzuigen en de was plooien. Het beurtsysteem voor de afwas (geen vaatwas hier, nee) met de kinderen blijft bestaan.
In ruil heeft de rest van het gezin een moeder, vrouw die nu wel thuis is als zij thuis zijn, en met een beetje geluk zitten we samen om 20u in de zetel. Maar even vaak is dit een utopie, maar ik ben er tenminste. Aan de laptop 4 meter verder.

Ik ben bijna 17 jaar gewoon geweest om in de week overdag soms thuis te zijn omdat ik weekend en avondwerk deed (de sociale sector weet je wel).  Onderbetaald, plus een bioritme naar de k*** waardoor ik echt maar part-time aankon.
Mijn bioritme is blij: ik heb eindelijk structuur! En ik voel me veel fitter en efficiënter hierdoor. Het vroegste uur om op te staan is 6u15 en 's avonds lig ik er voor 22u in.
Content ben ik, omdat ik  straks mee kan op familiebezoek, omdat ik eindelijk een normale structuur heb, de job van mijn leven kan doen. Maar met heimwee naar het naaien.....