vrijdag 27 februari 2015

#boostyourpositivity: destress!

Of hoe het thema weer brandend actueel blijkt te zijn.
Het zit zo. Ik ben mijn leven aan het herinrichten. Het willen verlaten van mijn job veranderde in een paar dagen tijd in een ontplofte bom, een slagveld van onterechte verwijten in mijn richting, met de hulp van de vakbond tot gevolg. Het heeft diepere sporen nagelaten dan ik eerst wou toegeven. Mijn lichaam reageert vrijwel meteen op zulke slagvelden. Een rug dat het gevoel geeft elke moment te kunnen breken of plooien in een verkeerde richting. Mentaal blijf ik altijd ok. Maar dat lichaam, daar heb ik moeten leren naar luisteren jongens!

In 2006 kreeg ik het idee te gaan bij studeren. Echt, ik kan daar niet aan doen, ik wil altijd bijleren. Het bleek nogal zwaar, elke week naar Brussel, onregelmatig en fulltime werken en er alleen voor staan met twee kindjes, waarvan er 1 voor 3 telt. Overschat is een understatement. Volhouden, dat ging ik doen! Desnoods met herexamens (wat dan ook 3 jaar op rij gebeurde). Tijdens het schooljaar hadden we elke maand een tweetal examens. En met een spanning in mijn rug die meer aan- dan afwezig was. Maar hey, voordoen en volhouden, dat gaan we doen!
Tot een dag op het werk. Elke vezel in mijn lichaam deed pijn bij elke stap die ik zette. Ik was bleek en kon niks meer verdragen. Mijn collega verplichtte mij naar de dokter te gaan en thuis te blijven (danke Leen!). De idee alleen al te moeten uitspreken dat het niet meer ging bezorgde mij zweetaanvallen. De arts vroeg mij wat er scheelde. Dat ging nog. Toen vroeg ze: 'en moet je vaak huilen?' Euhmm...en toen kwam het . Ik kon bijna niet meer stoppen met huilen. Ik kreeg meteen een briefje van een week. In die week nam ik elke dag een bad, en probeerde ik zo weinig mogelijk te doen. Een weekje is heel weinig, maar ik had de ruimte om te beseffen dat dit een stapje verder in een bewustwordingsproces was.
Die opleiding heb ik afgerond, weliswaar met elk jaar een paar herexamens. En daar ben ik nog steeds blij om.

En op deze manier ging het nog een paar keer de voorbije jaren. Ziek worden en dan pas beseffen dat er iets niet klopt voor mij. Ik veranderde pas van werk nadat ik een zware leverinfectie deed in 2012. Nog steeds probeer ik te werken aan het snel herkennen van signalen. Het lukt steeds beter, dat wel.
De voorbije jaren heb ik daar hard aan gewerkt. Wat mij het meeste heeft geholpen zijn meditatiecursussen. Het brengt lichtheid in je bestaan, ruimt blokkades op. Want dat mogen wij niet vergeten hé mensen, elke gebeurtenis in je lichaam wordt opgeslagen in je cellen. Op den duur kan dit zwaar gaan doorwegen.
De combinatie van osteopaat, acupuncturist, bloesemtherapie werkt voor mij wonderwel. Als het nodig is ga ik naar de natuurarts.

Wat voor mij het meeste helpt om mijn gedachten stop te zetten is haken of breien. Steeds dezelfde steek, niet moeten tellen. Eenvoudige projectjes zoals een dekentje dus. De herhaling van de bewegingen werkt helend na een tijdje. Als we op reis of op weekend gaan neem ik steeds voldoende wol mee.



In moeilijke periodes is paardrijden of gewoon met een paard bezig zijn (borstelen bijvoorbeeld) een enorm zalige manier om te destressen. Echt eens proberen! Bij mij helpt dat enorm.

Op een vrije namiddag gaan wij vaak wandelen. De wind waait letterlijk je zorgen weg. We hebben het geluk om hier in een rustig dorp op de buiten te wonen, zodat wij meteen de prachtigste weggetjes kunnen bewandelen. Zo eventjes helemaal weg, helemaal opgaan in de natuur, doet wonderen. En fietsen natuurlijk.
Maar ook: gun uzelf eens een massage of een complete wellness-dag. Wij verdienen dat!

Oh ja, ik mag muziek niet vergeten te vermelden! De juiste muziek kan je zo erg in de juiste mood brengen. Bij alle fases in mijn leven hoort bepaalde muziek. Zo kan ik mij levendig herinneringen ophalen. Naar een cd luisteren kan mij zó hard meevoeren in een andere wereld.


Deze post kadert in het project van #boostyourpositivity van Activia.

5 opmerkingen:

  1. Mooi verhaal.
    Op dit moment denk ik dat ik ook even zal moeten stilstaan bij mezelf en kijken waar ik naartoe wil.
    Hopelijk wordt het me snel allemaal duidelijk.
    Bedankt om je verhaal te delen!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Neem hier je tijd voor, en veel praten! Veel succes, ik denk aan iedereen die er ook door moeten x

      Verwijderen
  2. jaja Isolde , ik denk dat er velen zich zullen herkennen in je verhaal , ik ben zopas ook weer tot op m'n tandvlees geweest zoals we zeggen , 't gevolg een serieuze bronchitte , dus een weekje rust , rust en rust , hebben me er ook alweer een beetje bovenop geholpen , en ook al proberen we de signalen van ons lichaam te herkennen toch lopen we soms nog in die valkuil hé , en dan weer omhoogklimmen

    BeantwoordenVerwijderen
  3. oh meisje, ik voel de spanning door het bericht heen. Ik ben erge voorstander van dat delen. Niet zodat iedereen zou zien of denken dat je een zwakke plek hebt, maar zodat mensen zich bewust gaan worden van hoe zwaar het soms kan zijn, al is dat maatschappelijk niet aanvaard om het te tonen. Soms is het leven kak en is het teveel. Dat is zo.
    Ik hoop dat je je plek en richting in het leven hebt gevonden!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. aha, ik begrijp nu de herkenning. Veel succes en ontspanning gewenst!

    BeantwoordenVerwijderen