woensdag 30 december 2015

Winterslaap

Elk jaar opnieuw is het daar weer. Steeds heftiger. Intenser.

Het was een vriendin die het voor het eerst uitsprak een tijdje geleden. "Komt Isolde niet naar de yoga?" "Nee, ze is in winterslaap". Ik had het nog nooit zo bekeken, maar zo is het echt! Sindsdien gebruik ik het woord graag, omdat het zoveel lading dekt over hoe ik mij voel. Van het moment dat het begint te duisteren wil ik thuis zijn, steek ik de kachel aan en een hoop kaarsen verlicht mijn geest. Het is alsof ik tijdens dat duisteren pas van mezelf mag uitbollen, omdat ik van het weinige licht zo efficiënt gebruik wil maken. En-dat-is-veel-te-kort! Damn. Ik ben een zomerkind. Hoeveel ik al gedroomd heb dat ik in de Provence  rondloop, ik kan het niet meer bij houden. Het kan niet anders of ik had daar een vorig leven van doen.

Langs de andere kant geniet ik ook steeds intenser van de aankondiging van de lente, en het volop beleven van de zomer. De bloesems van de Magnolia die zo mooi rechtop staan en niet kunnen wachten om bloem te worden. Ik vind ze haast mooier dan de bloem zelf. En elk jaar weer: 'Hu? Maar zo mooi, was dat vorig jaar ook zo??"....
De vogels die onstuimig klinken, en ik daartussen.
De zon, die mij verwarmt, die mij laat kronkelen van genot en fluistert dat altijd alles goed komt.
Ze licht mijn dorp op, die zo mooi is met al die bloemen en dat groen. Het geluid van joelende kinderen op kamp en hun muziek, ik kan het niet meer missen.

2015. Weer een intens jaar vol leven voorbij. (eigenlijk denk ik niet in jaren, maar in seizoenen)

Ik heb ondervonden dat ik keihard structuur nodig heb, terwijl ik daar vroeger bang van was. Angst voor sleur. Ongelofelijk blij ben ik dus dat ik mag lesgeven. Dat ik een structuur heb waar ik mij zeer goed bij voel. Mijn zoon heeft dat blijkbaar tegen zijn juf gezegd, dat ik mijn draai heb gevonden in mijn job. Hij kent mij beter dan ik dacht.

Alles gaat blijkbaar fel in de wereld. Hoe harder en absurder, hoe meer ik in mijzelf keer en zwijg, en besef dat alles bij jezelf begint. De wereld, dat zijn wij. Wat wij voelen, dat is de waarheid. Laat dit zo zuiver en zo puur mogelijk zijn.
Om het in één van mijn favoriete quotes te zeggen: "wat je aandacht geeft, groeit!" En daarmee heb ik alles gezegd. Want ik heb geen zin om in te gaan op de frustraties en ergernissen die mij overvallen bij het zien en horen van al dat leed en absurditeiten. En dan zou mijn quote niet meer kloppen natuurlijk!

Deze blog is soms stil. Dat is omdat ik gewoon geen tijd en dus geen goesting heb om iets te publiceren. Na 20u ben ik niks meer waard (vooral in de winter dus), en kan ik alleen maar bekomen in de zetel.
Ik twijfelde lang voor ik begon, gewoon omdat ik mij geen enkele druk wil laten opleggen. Het moet vanzelf uit mij komen, anders hoeft het niet. Zoiets. Het is elke dag al van moeten. Of ik al dacht aan stoppen? Ja, natuurlijk, maar ik blijf het toch leuk vinden, weliswaar op mijn ritme! Voor diegenen die het nog niet wisten: ik ben een 'we-zien-wel-type'. We zien dus wel waar we uitkomen.

Van naaien is er de tweede helft van 2015 niet veel in huis gekomen. Dat wist ik gelukkig vooraf. Wat ik je niet wil onthouden is dit prinsessenkleed waar de ontvangster zeer blij mee was; en vond dat ze al een communiekleedje voor volgend jaar had!





Hopelijk vind ik in de volgende seizoenen in 2016 wat gestolen tijd om te creëren. Er kan niks op tegen het gelukzalige gevoel van de aanblik van een zelfgemaakt kledingstuk.
Dus wens ik mezelf veel tijd en veel overvloed van alles. En voor jullie hetzelfde!

zondag 18 oktober 2015

Werk en leven #boostyourpositivity

Dat kamertje boven dat ik voor mezelf reserveerde ligt er verlaten bij. De stofjes blijven onaangeroerd, mijn naaimachine schreeuwt om aandacht. Het laatste dat ik maakte was een keischattig jumpsuitje voor mijn metekindje dat maar niet op foto is geraakt. Of toch wel, op instagram net voor ik het gaf.


In gedachten had ik een zomerse blogpost, maar het is er niet van gekomen. 17 en 18 augustus waren de start van een drukke periode. De 17de was ik 's morgens op bezoek bij het metekindje met een taartje omdat ze jarig was. Even later kregen we telefoon dat onze groottante, onze tweede oma, gestorven was na 1 weekje in het rusthuis te wonen. Dat hakte er nogal in... Ze was een toegewijde groottante voor 3 families: voor alle kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen van haar broer (mijn opa) en haar 2 zussen. En we zijn met veel.

De dag erna had ik een sollicitatie in de school waar ik nu werk. En 's avonds nog een feestje van het jarige kind. De zenuwen na de sollicitatie waren enorm, want ik wou het zo ontzettend graag. Net voor het gesprek kreeg ik nog een live duwtje van Mamasoet, dat deed het hem! Enkele dagen later kreeg ik bevestiging dat ik mocht beginnen (yesss!) om er meteen in te vliegen met een vakvergadering.

Nu kan ik zeggen dat ik het werk een beetje onder controle krijg. Ik geniet van het werk. Ik geniet van het les geven, van de voorbereidingen, van de stagebegeleiding. Ik geniet van het praten met de leerlingen, van alles wat ze mij vertellen.

Er is maar één nadeel dat een beetje zeer doet: ik heb geen tijd om te naaien. Maar écht geen tijd. De herfstvakantie komt eraan hoor ik je denken? Nee hoor, ook daar zal ik amper tijd vinden. Die zit nu al helemaal vol met zaken die moeten ingehaald worden. Ik begin de discussies over leerkrachten echt te snappen...

We hebben snel ondervonden dat we ons beter moesten organiseren in het huishouden. Ik kan heel goed van 'pluk de dag' doen. Een aangeboren talent. Uhum. Maar nu ben ik wel verplicht om dit anders aan te pakken. Ik heb de boel hier een beetje geforceerd en om een weekmenu gesmeekt. De wederhelft zag dat eerst niet zitten ('hoe weet ik nu in wat ik zin zal hebben op die dag?'), maar hij deed het toch. Het is een grote verlichting moet ik zeggen. Ik snap niet waarom we het niet eerder deden.
Hij moet nu ook meer eens stofzuigen en de was plooien. Het beurtsysteem voor de afwas (geen vaatwas hier, nee) met de kinderen blijft bestaan.
In ruil heeft de rest van het gezin een moeder, vrouw die nu wel thuis is als zij thuis zijn, en met een beetje geluk zitten we samen om 20u in de zetel. Maar even vaak is dit een utopie, maar ik ben er tenminste. Aan de laptop 4 meter verder.

Ik ben bijna 17 jaar gewoon geweest om in de week overdag soms thuis te zijn omdat ik weekend en avondwerk deed (de sociale sector weet je wel).  Onderbetaald, plus een bioritme naar de k*** waardoor ik echt maar part-time aankon.
Mijn bioritme is blij: ik heb eindelijk structuur! En ik voel me veel fitter en efficiënter hierdoor. Het vroegste uur om op te staan is 6u15 en 's avonds lig ik er voor 22u in.
Content ben ik, omdat ik  straks mee kan op familiebezoek, omdat ik eindelijk een normale structuur heb, de job van mijn leven kan doen. Maar met heimwee naar het naaien.....

dinsdag 21 juli 2015

Provence-Vaucluse (deel 2)

Ik heb heimwee. Naar ons reisje naar de Provence, ondertussen al meer dan 2 weken geleden. Zo gaat dat altijd bij mij: eerst genieten van weer thuis te zijn, om daarna het Belgische weer zo beu te geraken zodat heimwee naar het zuiden de kop op steekt (en beseffen dat het nog een jaar zal duren voor we er weer zijn).
Ach, we maken er een heimwee-blogpost met veel foto's van.

De eerste dag gingen we naar L' Isle-sur-la-Sorgue. Het was zondag, dus markt!






Naast allerlei lokale producten vind je prachtige brocante. Ik heb geen prijzen gevraagd.










Het dorpje dat op mij het meest indruk maakte, was Vénasque. Dit is 1 van de 7 mooiste dorpjes van Frankrijk. De weg er naartoe is al heel mooi. Smal en steil baantje, en je ziet het dorp niet liggen tot je er bent. Het kleine poterietje 'Atelier de Camille' vond ik prachtig! Ze werkt met kleine blauwe of rode detailtjes op haar witte tasjes, kannen en kommetjes. Het was klein maar heel mooi en knus. Ik heb haar gezegd dat ik alles heel erg mooi vond, en tegelijkertijd voelde ik mij zo stom dat we geen geld genoeg bij hadden om iets te kopen. En dus durfde ik ook geen foto nemen van haar poterie aan de binnenkant.
Aan de achterkant van de kerk vind je het oudste heiligdom van de Vaucluse: een voor-romaanse doopkapel. Wel toegang betalen hier!






Een dorpje dat ik zeker ook wou zien is Ménerbes. Dit is het dorpje waar de Britse schrijver Peter Mayle woonde en zijn prachtige boeken over schreef. Dit is ook één van de 7 mooiste dorpen van Frankrijk.
Ménerbes is redelijk toeristisch, we zochten bewust de rustiger en hoger gelegen delen van het dorp op.






woensdag 8 juli 2015

Over de Provence, Vaucluse, en soms eens een deur

Een rologende man en dochter liepen me meermaals voor tijdens ons weekje Provence. Ik fotografeerde meer huizen, deuren en luikjes dan iets anders. De blauwe en groene kleuren zijn zó hard mijn kleuren, ik kon niet anders dan er een foto van nemen om er achteraf van te kunnen genieten.





Tegelijkertijd heb ik ook een zwak voor oude architectuur. Kerken, stadspoorten, fonteinen en stadshallen, maar ook de gewone huizen in de rij met prachtige deuren en allerlei versieringen op de gevel. Ik wil weten vanwaar het komt. Waarom ze net dát symbool in hun deur verwerken.

Ik heb me dus kostelijk geamuseerd vorige week in de Vaucluse. We huurden een huisje in Mazan, met zicht op de Mont Ventoux, mijn lievelingsstreek. Raar, maar daar voel ik me thuis. Veel meer dan bijvoorbeeld een uurtje verder in de Ardèche.










Voorgaande foto's zijn genomen in Mazan, Ménerbes, Oppède-le-vieux, Pernes-les-fontaines en Venasque.

donderdag 28 mei 2015

Floor en Ida

Floor liet al lang op voorhand weten wat ze allemaal zou willen voor haar verjaardag. Zo'n tas van Pip Studio of Oilily, met vele felle kleurtjes was wat ze zéker wou. De opdracht leek eenvoudig maar was het niet. Ik vond geen die aan de voorwaarden voldeed. De nieuwe reeks was te lichtkleurig, te veel beige of te duur.

Zoals al vaker vond ik de oplossing in een naaiboekje: deze keer Ida uit Mijn Tas. Eigenlijk naai ik niet zo graag ingewikkelde tassen, maar de handleiding zag er echt goed uit.
Een hele tijd terug kreeg ik eens van een dame met járen naaiervaring (ik denk zelfs meer dan 45 jaar) een prachtige kleurrijke lap stof uit Thailand (was het Thailand Trui? Of heb ik het mis?). De stof voelt stevig aan; ik dacht dat het kwam door van dat ouderwetse stijfsel. Tot ik mijn strijkijzer er op plaatste.......


Dit was het resultaat! Meteen een gat! En gesmolten plastiek op mijn strijkijzer. Na wat rondvraag gebruikte ik verschillende tips om het weer proper te krijgen. Strijkijzer op laagste stand opwarmen, uit het stopcontact, met een nat sponsje (met een lichtjes versleten groene kant) en VIM. Wrijven maar! Daarna nog een hele tijd met stoom op maximum strijken op een doek zodat alle vuil en schuim uit de gaatjes kan. Nu is hij weer als nieuw. Oef.

Tot daar het avontuur. Maar hey, stof met plastiek, ideaal voor een tas!

Floor was er gelukkig heel blij mee. Ik heb stiekem nog een tweede geknipt voor mijzelf...(in de hoop dat ik in september kan beginnen les geven).









zondag 19 april 2015

Malta in my mind

Tegen de tijd dat de eerste lente-zonnestralen daar zijn, ben ik al die lagen kledij zó beu! Elke ochtend die hoop kleren aandoen, en 's avonds weer allemaal af.
Mijn vel snakt naar de warmte van de zon. Meermaals moet ik in de winter mijn vitamine-D-gehalte opkrikken met druppeltjes of tabletjes. Soms wou ik dat ik in het zuiden van Frankrijk, dicht bij de Middellandse Zee of pakweg Malta of zo geboren was. Bijna altijd zon, wind en zee. En veel bloot vel en weinig kledij.

Dit jaar was mijn verlangen weer immens groot. In december lag er al een eerste bloesje geknipt klaar. Ergens halfweg januari was het afgewerkt.
Met blauw en witte stipjes kan je niet missen, dacht ik eens op een Stoffenspektakel vorig jaar, en nam een groot stuk mee. Gelukkig maar! Voor het bloesje Jasmine van Colette Patterns heb je een goed stuk nodig, aangezien de patroondelen schuin van draad moeten worden geknipt.








woensdag 15 april 2015

Groeten uit Westouter!

Vroeger vond ik dat altijd de max, zo van die voorgedrukte kaartjes, die je voor elke gelegenheid kon gebruiken. Met sierlijke letters staat de naam en adres van Meneer en Mevrouw en hun kinderen gedrukt op een mooi dik kwaliteitsvol kaartje. Het straalde een zeker stabiliteit uit, een voorbeeld van een oervlaams gezin.
In mijn kindertijd waren het alleen de al wat oudere mensen die dat hadden. Heerlijk ouderwets.
Als ik tussen de wenskaarten kijk die ik kreeg bij de geboorte van mijn kinderen, vind ik er een aantal terug.

Eigenlijk wou ik al lang een persoonlijk kaartje, iets dat je voor verschillende gelegenheden kan gebruiken. Maar ik wist nooit wat of hoe. In ieder geval niet zo iets, veel te traditioneel voor mij.
In mijn zoektocht kwam ik Kaartwereld.nl tegen. Op de site kan je kiezen tussen allerlei gelegenheidskaarten, die je kan maken met veel verschillende sjablonen. Maar ik zag staan: 'Kaart met eigen foto', en was meteen verkocht! Ik naam een foto die ik al eens op instagram gebruikte.

Het maakproces is heel eenvoudig. Eerst fotootje uploaden, wat verplaatsen, een tekst toevoegen (ook aan de achterkant, daar zette ik onze namen), dan kies je een formaat. Er is ook een mogelijkheid om de kaartjes meteen naar de ontvangers sturen. Je kan zelfs een cadeau meesturen! Handig, als je niet veel tijd hebt en toch iets wil doen vanuit je luie zetel. Maar dat is niet aan mij besteed. Ik maak graag werk van mijn cadeautjes.
Ik ben heel content van het resultaat. De kaart is een iets groter formaat, heeft een licht blinkende voorkant. Op de achterkant heb ik nog voldoende plaats voor een persoonlijke boodschap.

l

Wie weet krijg jij binnenkort een kaartje in de bus van ons?

vrijdag 20 maart 2015

Hemdje voor Ties

De zon wordt gedeeltelijk verduisterd op dit moment, maar niet voor dit schattige ventje! Zie hem eens stralen...



Hij werd 1 jaar de 16de maart. Ook de geboortedag van mijn moeder, die maar 33 is geworden.. Deze onthou ik dus goed. En meteen een hartje voor Ties!
Zijn papa kwam op het idee om mij een verjaardagshemdje te laten maken. Een jaar geleden maakte ik ook al eentje, toen als afscheidscadeau. Floor zat bij hem in de klas. Het was een behoorlijk emotioneel afscheid, 9 jaar in een zalig schooltje. Haar kleuter- en lagereschooltijd werd met een heel intens jaar afgesloten. Maar dat is een heel ander verhaal, waarover ik nu niet ga uitweiden, anders wordt dat hier heel lang...

Iedereen kent ongetwijfeld mensen waarmee het meteen, na een eerste kennismaking, klikte. Alsof je elkaar al lang kent. Als je begint te praten vliegt de tijd voorbij. Wat ben ik blij dat ik weer eens zo'n mensen heb ontmoet!
De foto's zaten dezelfde week nog in mijn mailbox. Merci daarvoor! Moeilijk kiezen, maar hier toon ik er een paar:




Het stofje is van Soft Cactus, Puzzled Milly 
Het patroontje uiteraard Theo van Zonen09



dinsdag 17 maart 2015

Boek- en badliefde



Terwijl ik een badje neem na een hele dag les volgen (wat écht lastig is), dwalen mijn gedachten af. Een strip ligt naast het bad, uit mijn iphone klinkt hemelse muziek. Maar ik ben niet tot het lezen van de strip gekomen. Eigenlijk is het enige wat ik nu nodig heb mijn gedachten laten gaan. Ik denk aan de zon op mijn huid en hoe ik ernaar verlang. Hoe zalig het twee jaren geleden wel was in de Languedoc. Twaalf dagen lang prachtig weer, mijn huid bruin gebrand, mijn vitamine-D-gehalte weer op pijl. Daar, naast het zwembad, in bed, na het ontbijt las ik 'Zout op mijn huid' van Benoîte Groult. Het was mijn pa die de tip gaf. Het boek leest heel vlot. Ik was meegesleept van in het begin.

Zout op mijn huid


Mijn gedachten gaan verder...goh, het zuiden, de Provence... oh ja, Peter Mayle! Ik las twee van zijn boeken in de winter, onder mijn dubbele donsdeken met flanellen hoeslaken. Het werd bij momenten een vreemde gewaarwording. Zijn observatievermogen is zo scherp zodat het soms lijkt alsof je er ook bij bent. Je voelt de zon, je ruikt de lavendel en de pastis. Het plotse besef dat je gewoon in je bed ligt is op zijn minst ontnuchterend te noemen. (en ik lig heel graag in mijn bed welteverstaan!) Ik las 'Een jaar in de Provence' en 'Toujours Provence'. Ik begrijp heel goed dat zijn huis in Ménerbes een toeristische trekpleister geworden is, en dat hij bijgevolg is moeten verhuizen. Hij heeft het zelf gezocht! Ook ik ben nieuwsgierig geworden...


Toujours ProvenceJaar in de Provence


Goed. We zitten in de Provence. In Frankrijk. Vorig jaar las ik 'De vroolijke tocht, met de automobiel door Frankrijk, nagereden door Michiel Hendryckx' , van Cyriel Buysse. Het boek stond al lang op mijn lijstje, en mijn geduld werd beloond! Ik vond het zalig! Ook bij dit boek krijg je zin om de plaatsen te bezoeken die hij beschrijft.





"'Eigenlijk", denk ik, "lees ik niet graag zware, melige boeken." Horror, agressie, moorden zijn niks voor mij. Lezen is ontspanning. Punt. Ook leuke meisjesboeken kunnen mij bekoren. Ik denk spontaan aan 'Huisje Boompje Feestje' van Jill Mansell. Zo van die liefdesverhaaltjes met altijd een goede afloop!




En zo kom ik tot de vaststelling dat ik mijn gedachten geordend heb. Het is een boekenlijstje geworden. Een boekenlijstje in volgorde van gedachtengang. Mijn volgende gedachtengang ging over 'meta'. Welke meta-ervaringen ik de laatste dagen had. Ik zal ze u besparen...en daarbij het was tijd om uit bad te komen.