zondag 18 augustus 2013

Zomergerief

Schuldgevoel maakte zich meester van mij bij het besef dat ik al zoveel beloofde voor de man des huizes te naaien en er nog steeds geen afgewerkt stuk bestaat. Met de reis naar Frankrijk in het vooruitzicht nam ik me voor nog een duwtje te doen.
Zo'n luchtige katoenen pyjamabroek, dat moet je toch hebben op reis in het zuiden, geef toe.
Het ding deftig op foto krijgen was lastig. Perspectief, lichtinval, het lukte niet echt. De dochter was in een zotte bui en poseerde steeds enthousiast mee. En zo kreeg ik toch een redelijke foto.



Met het naderen van de dag van vertrek bedacht ik me dat ik ook nog een zomers kleedje kon gebruiken. Het patroontje van het halterjurkje lag al een jaar uitgetekend klaar. Bij Sjiekebiele vond ik nog een laatste stuk turquoise tricot en daar zag ik meteen dat kleedje in. En hop, in een avondje zat het in elkaar.


Ik was wel niet content van de optionele afwerking: een rekker tussen beleg en rugpand naaien zodat het kleedje beter aansluit. Echt, enorm slordig. Ik droeg het toch op reis, maar bij thuiskomst tornde ik het los en naaide ik smockgewijs een paar rijtjes. Mja, het is iets beter maar toch niet dat... But who cares?




zaterdag 10 augustus 2013

Zomer '13

Het is weer voorbij die mooie zomer... Allé, nog niet helemaal natuurlijk. Maar we zijn wel weer aan het werk, en we kunnen terugkijken op een 10-daagse 'la douce-france'. Het was 14 jaar geleden dat ik nog eens naar het zuiden ging. Ik was het een beetje vergeten hoe het voelde, bakken in de zon en genieten van elk windje (nee! lieve reisgenoten, nee! niet élk windje..) dat voorbij komt. Of midden in de nacht wakker worden van de mistral of van een oorverdovend gedonder dat even snel voorbij waait als het gekomen is.
10 volle dagen genieten, l0 dagen anders leven.




Seppe in zijn natuurlijke habitat. Dat ene wandelingetje werd als zijn top-moment beleefd!


De zoutpannen van Gruissan. Het ziet er echt zo uit als op de foto. Heel speciaal.



Moeder met haar kuikens. Die veel te groot worden.


We zaten in de Hérault, net onder de Haut-Languedoc. Dicht bij de bergen, midden in de wijnvelden, op 45 minuten van de Middellandse Zee. Het plaatselijke 'kenteken'  vind je overal terug. Het is een verwijzing naar de Tempeliers en de Katharen. Die geschiedenis interesseert me mateloos!