zondag 30 december 2012

Nieuwjaarswens, over grenzen heen

Op een avond in november zat ik te genieten van een lekker hapje, een schoon muziekje en aangenaam gezelschap in Boeschepe, gelegen in het noorden van Frankrijk.
De sfeer was goed, het volk een mengelmoes. Vlamingen en fransen door elkaar.
Dat is net het opzet van deze jongens. Ze organiseren grensoverschrijdende culturele activiteiten. Film, feestjes, muziekfestivalletjes,.. eens aan de ene kant, dan eens aan de andere kant van de grens.

Het samenhorigheidsgevoel die avond was van zo'n schoonheid, ik kon niet anders dan denken aan mijn grootvader.
Hoe hij eigenlijk hetzelfde deed.
Hoe hij via theater, kunst, woord en muziek mensen probeerde te raken, te verbinden, te doen inzien dat we allemaal dezelfden zijn. Grenzen, dat is iets dat we zelf hebben gemaakt.

Hij richtte een toneelgroep op, met de bedoeling het 'Vlaemsch' levendig te houden, langs beide kanten van de grens. Nog steeds trekt de groep een 33-tal keer per winter door West- en Frans-Vlaanderen.
De vraag 'hoe lang zullen de mensen ons begrijpen over de grens' blijft al sinds 1954 actueel.
Grootvader schreef, herwerkte, regisseerde, acteerde en bouwde het decor. Daarnaast schreef hij gedichten, schilderde en speelde wondermooie liedjes op zijn orgel. Niet alleen kerkliedjes, ook de hippe jaren '60 muziek die hij van mij pa en zijn broers tjoepte, weerklonk in de kerk van Westouter. Geen kat die het doorhad.

Die avond in november, toen Alexander Peau, een jonge fransman, naast me kwam zitten en zich voorstelde als Alexander 'Huid', kwam de ontroering.
Het besef dat deze samenhorigheid het doel van mijn grootvader was, bezorgde mij tranen in de ogen.
Hij was een zeer gelukkig mens, gezegend met het talent mensen op een mooie manier samen te brengen.

Daarom mijn wens voor iedereen die het wil: verdraagzaamheid, respect en inzet voor elkaar, en heel veel samenhorigheid!


zondag 9 december 2012

Decemberdekentje

Die stof van Petit Pan, daar ben ik toch echt fan van. Helium is mijn absolute favoriet.  Een dekentje voor in de zetel zag ik helemaal zitten. Ideaal voor koude winteravonden. Het is 2 meter lang, dus kunnen we er met z'n allen onder.
Maar..dochterlief kon er al van de eerste avond geen afscheid van nemen en graaide het bijgevolg nogal geniepig mee naar boven. Soit, ik begrijp haar volkomen!