vrijdag 27 februari 2015

#boostyourpositivity: destress!

Of hoe het thema weer brandend actueel blijkt te zijn.
Het zit zo. Ik ben mijn leven aan het herinrichten. Het willen verlaten van mijn job veranderde in een paar dagen tijd in een ontplofte bom, een slagveld van onterechte verwijten in mijn richting, met de hulp van de vakbond tot gevolg. Het heeft diepere sporen nagelaten dan ik eerst wou toegeven. Mijn lichaam reageert vrijwel meteen op zulke slagvelden. Een rug dat het gevoel geeft elke moment te kunnen breken of plooien in een verkeerde richting. Mentaal blijf ik altijd ok. Maar dat lichaam, daar heb ik moeten leren naar luisteren jongens!

In 2006 kreeg ik het idee te gaan bij studeren. Echt, ik kan daar niet aan doen, ik wil altijd bijleren. Het bleek nogal zwaar, elke week naar Brussel, onregelmatig en fulltime werken en er alleen voor staan met twee kindjes, waarvan er 1 voor 3 telt. Overschat is een understatement. Volhouden, dat ging ik doen! Desnoods met herexamens (wat dan ook 3 jaar op rij gebeurde). Tijdens het schooljaar hadden we elke maand een tweetal examens. En met een spanning in mijn rug die meer aan- dan afwezig was. Maar hey, voordoen en volhouden, dat gaan we doen!
Tot een dag op het werk. Elke vezel in mijn lichaam deed pijn bij elke stap die ik zette. Ik was bleek en kon niks meer verdragen. Mijn collega verplichtte mij naar de dokter te gaan en thuis te blijven (danke Leen!). De idee alleen al te moeten uitspreken dat het niet meer ging bezorgde mij zweetaanvallen. De arts vroeg mij wat er scheelde. Dat ging nog. Toen vroeg ze: 'en moet je vaak huilen?' Euhmm...en toen kwam het . Ik kon bijna niet meer stoppen met huilen. Ik kreeg meteen een briefje van een week. In die week nam ik elke dag een bad, en probeerde ik zo weinig mogelijk te doen. Een weekje is heel weinig, maar ik had de ruimte om te beseffen dat dit een stapje verder in een bewustwordingsproces was.
Die opleiding heb ik afgerond, weliswaar met elk jaar een paar herexamens. En daar ben ik nog steeds blij om.

En op deze manier ging het nog een paar keer de voorbije jaren. Ziek worden en dan pas beseffen dat er iets niet klopt voor mij. Ik veranderde pas van werk nadat ik een zware leverinfectie deed in 2012. Nog steeds probeer ik te werken aan het snel herkennen van signalen. Het lukt steeds beter, dat wel.
De voorbije jaren heb ik daar hard aan gewerkt. Wat mij het meeste heeft geholpen zijn meditatiecursussen. Het brengt lichtheid in je bestaan, ruimt blokkades op. Want dat mogen wij niet vergeten hé mensen, elke gebeurtenis in je lichaam wordt opgeslagen in je cellen. Op den duur kan dit zwaar gaan doorwegen.
De combinatie van osteopaat, acupuncturist, bloesemtherapie werkt voor mij wonderwel. Als het nodig is ga ik naar de natuurarts.

Wat voor mij het meeste helpt om mijn gedachten stop te zetten is haken of breien. Steeds dezelfde steek, niet moeten tellen. Eenvoudige projectjes zoals een dekentje dus. De herhaling van de bewegingen werkt helend na een tijdje. Als we op reis of op weekend gaan neem ik steeds voldoende wol mee.



In moeilijke periodes is paardrijden of gewoon met een paard bezig zijn (borstelen bijvoorbeeld) een enorm zalige manier om te destressen. Echt eens proberen! Bij mij helpt dat enorm.

Op een vrije namiddag gaan wij vaak wandelen. De wind waait letterlijk je zorgen weg. We hebben het geluk om hier in een rustig dorp op de buiten te wonen, zodat wij meteen de prachtigste weggetjes kunnen bewandelen. Zo eventjes helemaal weg, helemaal opgaan in de natuur, doet wonderen. En fietsen natuurlijk.
Maar ook: gun uzelf eens een massage of een complete wellness-dag. Wij verdienen dat!

Oh ja, ik mag muziek niet vergeten te vermelden! De juiste muziek kan je zo erg in de juiste mood brengen. Bij alle fases in mijn leven hoort bepaalde muziek. Zo kan ik mij levendig herinneringen ophalen. Naar een cd luisteren kan mij zó hard meevoeren in een andere wereld.


Deze post kadert in het project van #boostyourpositivity van Activia.

vrijdag 20 februari 2015

#boostyourpositivity week 3

Shortcuts? Lifehacks? Nog nooit van gehoord eigenlijk. Maar het is me wel meteen duidelijk als ik de opdracht voor deze week lees. Trucjes, tips om je huishouden te laten bollen, zeg maar.

Over  dit onderwerp heb ik toch wel eventjes bedenktijd nodig gehad. Ik ben meer het type dat doet waar ze zin in heeft. Plots is heel mijn huis gepoetst, omdat ik daar toevallig zin in had. Zo'n dingen.
Ik probeer te nemen wat komt. Heb ik nog wat tijd over na de afwas 's avonds, en heb ik er zin in, dan plooi ik nog een was.

Eén van mijn tantes heeft het altijd al veel beter voor elkaar gekregen. Zolang ik mij kan herinneren, heeft ze een vaste dag voor elk huishoudelijk taakje. Zelfs de zolder ontkomt niet aan een periodieke poetsbeurt. Het is er altijd proper, alles heeft een vaste plaats, de berging is als een winkeltje. Toen ik er als kind ging logeren, dacht ik altijd 'dit doe ik ook als ik groot ben'. Jammer maar helaas, het bleef bij gedachten. Want het werkt niet voor mij. Ik ben namelijk bang voor sleur, voor druk. voor tijdverlies. Ik zou onnozel worden denk ik. Geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt om een lijstje te gaan maken waarop staat dat ik op maandag mijn badkamer moet kuisen.

Maar bon, hier gaan we:

1. Dingen meteen te doen.
Vroeger was ik de verpersoonlijking van uitstelgedrag. Lijstjes maken, en dan vergeten dat er een lijstje ergens rondslingert. Of tot het allerlaatste moment wachten om een schooltaak te maken. Ik moest zo ooit eens een tekst schrijven voor een junior-journalistenwedstrijd op school. De avond voordien had ik nog steeds niets. Ik slaagde er toch in om 's avonds laat nog iets te schrijven, een paar weken later bleek dat ik een prijs had gewonnen (de derde geloof ik). Dus raakte ik niet zo goed af van mijn uitstelgedrag, want ik kwam er toch steeds mee weg!

Eens er kinderen zijn is dit niet meer vanzelfsprekend. Nu probeer ik, indien mogelijk, dingen meteen te doen, in plaats van eerst op een lijstje te droppen.
Iets wat voor mij bijvoorbeeld goed werkt, is de app van de bank op mijn iphone. Zo'n gemak! Geen gedoe met aanmelden en bankkaarten, maar gewoon een paar tikjes, nummertje intoetsen en klaar. Geen reden meer om uit te stellen!

Iets dat vuil is en opvalt (lees: stoort) probeer ik snel te fixen. Het raam in de keuken is vaak vuil omdat het bij de afwasbak staat. Ik poets mijn ramen wel, maar nu ook niet zo vaak. Oplossing: ruitenreiniger in een spuitbus (bijvoorbeeld van Ecover). Snel eens verstuiven op het raam en wrijven met een propje keukenpapier. Hetzelfde doe ik met de spiegel in de badkamer. Je ziet mij ook soms eens passeren met en stofvod omdat de lage winterzon naar binnen schijnt...

Terwijl ik naai, ligt mijn strijkijzer aan. Dan strijk ik al rap eens een hemd of zakdoek tussendoor. Ik geef toe: ik strijk graag! Dat help.

Als ik merk dat ik een wasmachine kan vullen, doe ik dat ook.  Het meeste vliegt de droogkast in, en ik probeer deze ook meteen op te plooien. Echt, een fluitje van een cent, en neemt niet veel tijd in beslag. Ik las dat de meesten alles op 1 dag wassen en strijken. Bij mij werkt dat dus niet. Ah ja, want ik zou een afspraak moeten maken met mijzelf, hmmm. Over ecologisch werken zullen we het hier nu niet hebben. Ik probeer dit op vele manieren te doen, maar het gebruik van mijn droogkast is mijn 'uitzondering'.

2. Agenda gebruiken
Het blijft steeds een zoektocht naar een systeem dat voor mij het meeste werkt. Ik moet het ding graag gebruiken, het moet mooi zijn, het papier moet glad zijn en goed schrijfbaar zijn, de lay-out moet mij aanstaan...De laatste jaren heb ik dit alles gevonden in Moleskine. Het is nu wel al de derde soort die ik probeer. Dit jaar probeer ik het éénbladperdag-systeem. Voorlopig werkt dit goed. Mijn lijstjes van wat moet gebeuren, welk kind naar waar moet, komen erin. Met kleurcode en al. Het enige waar ik moet op letten is dat ik niet vergeet om er dagelijks in te kijken.

3. Voorbereiding
Toen mijn kinderen nog klein waren, legde ik hun kledij klaar in de badkamer in volgorde van aantrekken. Een grote hulp in de ochtendrush. Voor mijn zoon doe ik het nog steeds. Natuurlijk met inspraak, voor een 14-jarige leg je niet zomaar gelijk wat van kledij klaar, geloof me. Maar dit helpt het beste om de ochtend redelijk door te komen. We zijn met drie die moeilijk wakker worden, en daarom zetten we de wekker een beetje vroeger. Om tijd te hebben om wakker te worden, zonder dat we iemand moeten opjagen om de bus te halen.
Vroeger dekte ik ook de tafel en zette ik brooddozen, flesjes water en fruit 's avonds al klaar. Ik leefde toen alleen, had een job met onregelmatige werkuren en studeerde. Nu doen we dat niet meer. Maar ik dien hier wel te vermelden dat ik een hele lieve man heb die wél steeds meteen op staat als de wekker afloopt, die koffie maakt en de tafel dekt.x

4. Centraliseren
Een beetje een gewichtig woord voor wat het maar is. Een notaboekje dat steeds met mij meegaat, helpt me hierbij. Als ik een idee krijg, kan ik het noteren of tekenen. Als ik in de loop van de dag mijn droom weer kan herinneren, kan ik deze vlug noteren. Een vleugje tekst, een liedje dat net op de radio was, ik noteer het allemaal. Ik vind dit veel leuker dan bijvoorbeeld de app Evernote. Ik moet kunnen schrijven, met een lievelingsbalpen of potlood op het mooie gladde papier van het Moleskine-boekje. Liefst met een tekeningetje erbij.
Mijn post, lijstjes of belangrijke papieren probeer ik ook op eenzelfde, centrale plaats te bewaren. Meestal is dit zo dicht mogelijk bij de laptop. Omdat ik daar een paar keer op een dag zit. Anders vergeet ik het gewoon, omdat ik het niet zie.

5. Opvoeding en loslaten
Mijn kinderen zijn 14 en 12 ondertussen. Maar wat ik het meest heb geleerd de voorbije jaren is loslaten. Maar ook een evenwicht vinden tussen begeleiden, dichtbij zijn en loslaten. Wie heeft er last van dat de zoon met modderschoenen binnen komt, en zijn vuile jas daar ergens in de zetel vliegt? Ik niet meer. Ik ben al lang blij als hij zich goed in zijn vel voelt, en ik op een rustige manier kan vragen om zijn schoenen uit te doen, en opmerk of hij het gezien heeft dat ze vuil zijn. Discussiëren over kledij, dat doe ik al lang niet meer. Voor mij is ook dat loslaten. Een beeld voor ogen houden, dat alles proper moet zijn, dat dingen volgens een stramien dienen te verlopen, doe ik ook niet (meer).
Als mijn metekindje van bijna 4 langskomt, wil ze alles het liefste naar haar hand zetten. Dan heeft ze controle over haar omgeving, snap je? Wel, ik geef haar die controle. Omdat dat haar rust geeft. Maar het is wel gecontroleerde controle. Ze helpt heel graag in de keuken, en kan zelfs al met een mesje overweg (kleinkind van restauranthouders). Dan verander ik mijn plan om bijvoorbeeld lasagne te maken naar appelmoes omdat zij dat kan, appels snijden.

6. Rust!
Ik heb dat nodig, eens een lege dag in het vooruitzicht. De tijd eens rekken. Als je zo af en toe een lege namiddag hebt doorgebracht, heb je weer beter zicht op de essentie. Wat is echt nodig en wat niet. Het zorgt ervoor dat ik niet in de val trap van het mezelf voorbij hollen. Dat helpt al eens in het managen van een gezin hé!
De laatste jaren heb ik geleerd om vaker nee te zeggen. 'Je hoeft niet overal bij te zijn' werd mijn persoonlijke slogan. Als er een uitnodiging in de bus valt, denk ik altijd eerst of ik erbij hoef te zijn of niet. Ik bekijk mijn agenda of het al dan niet past en of het niet te druk wordt die week. Jaren heb ik nodig gehad om dit te kunnen. Maar na een burn-out, en ervaringen met combinatie van studeren, werken en gezin heb ik het onder de knie. Denk ik.


Deze blogpost kadert in het project van #boostyourpositivity van Activia.

vrijdag 13 februari 2015

#boostyourpositivity week 2: eten!

Als ik mijn lievelingsbordjes -dezelfde als mijn metje- uithaal, is het duidelijk: ik heb er zin in! Ik bedoel daarmee 'met goesting koken'. Genieten van de groentjes snijden, en daarbij al het water in de mond krijgen. Het ene receptje na het andere willen proberen. Zo'n dingen. Een golf van 'goedgevoel' stroomt dan door mijn lijf. Maar ik heb dit duidelijk niet altijd. Dat is echt met periodes. Ik weet niet aan wat het ligt of hoe het komt. Het is er of het is er niet.

Ik heb ook een heel arsenaal aan tafelkleedjes, zowel nieuwe als kringloop (zo van die spierwitte met kant in verwerkt en al) met bijhorende katoenen servietten. Allerlei soorten kaarsen in hun daartoe bestemde kaarshoudertjes, vaasjes, houten onderleggertjes, melkkannetjes en suikerpotjes, je vindt het hier allemaal terug in mijn kast.
Waarmee ik wil zeggen dat het een totaalplaatje is, dat koken met zin. Willen jullie ook altijd gaan zitten aan zo'n prachtig gedekte tafel in Dille en Kamille?

Vooral die borden, dat is een verhaaltje op zich. Mijn vader groeide op in een gezin van 10 kinderen. Mijn metje had een servies uit de jaren '50, Copenhague van Boch. In de randjes zit een reliëf, waardoor het een typisch geluid maakt als je met je lepel langs de rand passeert. Kun je nagaan hoe leuk wij het vonden als kind (en we zaten er dikwijls met veel) om meermaals en tot vervelends toe te 'schrapen' langs de rand. Ze moet vaak gek geworden zijn. Maar ik herinner mij niet dat ze er ooit 1 woord over zei.  Als je 10 kwajongens- en meisjes opgevoed hebt, kun je tegen een stootje.

Als ik dus in zo'n positieve en energieke periode zit, en het koken als vanzelf gaat, maak ik vaak één van deze receptjes:

Slaatje met avocado, tomaat, komkommer, olijfjes en feta. Als ik preischeutjes of hardgekookt ei heb, kap ik dat er ook bij. Met een beetje Herbamare en een vinaigrette is dit heerlijk. Ik eet er meestal een gebakken ei of een vegetarische burger bij.  Alleen jammer dat alleen maar mijn dochter en ik van dit slaatje eten.



Rode biet in de oven. Een verse rode biet in schijfjes van ongeveer 1 cm snijden, in een kom overgieten met olijfolie en balsamico-azijn, peper en zout. Goed mengen en op een bakplaat schikken, een 20-tal minuutjes in de oven op 220 °. Naar wens feta en/of geroosterde pijnboom-of andere pitten en zaden toevoegen. Deze vind ik echt heerlijk. Wel jammer dat ik hier de enige ben...



In de reeks gerechten die mijn gezin wél lust:

Ovenschotel met gehakt en één of ander groente. Zoals bloemkool, broccoli, wortel, prei. Langsonder ligt het rul gebakken gehakt, daarboven de gekozen groente, en dan puree. Afwerken met een laagje gemalen kaas en/of chapelure. En dan -wham- de oven in! Soms doe ik de patatjes in schijfjes van een halve centimeter. Heel snel gekookt, en je kan er ook mooi je schotel mee bedekken. Toegegeven, dit is een maaltijd waar vooral de kinderen blij mee zijn. Ik heb het niet zo begrepen op veel vlees. Maar allé, het smaakt mij ook altijd hoor, dit oervlaams herechje. Wij zeggen daar overdekte messink tegen. Voor de niet-westvlamingen: een messink is een mesthoop (!).
Een snelle navraag op facebook naar nog andere mooie benamingen in ons dialect leverde dit op: hete bliksem, jagerschotel, preipot, winterpetatten, kiepkap, laagjeseten, filosof, verloren boer, duikboot, macadam, pappeloete, boereteeten, bedriegden boer maar ook gefopte boer, zweedse schotel. De meesten kennen dit als hachis parmentier. Zeg nu zelf, zalig toch?!
Een vriend die in het vak zit, gebruikt de benaming 'Comfort Food' voor dergelijke gerechten, eten waar je blij van wordt. Het soort eten die je een gelukkig gevoel geeft.



Pasta met fijngesneden restjes van groenten. Ik heb vaak kleine hoeveelheden groenten over. Een derde witte kool, 2 wortels, een halve paprika, een halve venkel en 3 champignons. Ideaal om samen te kappen. Fruit een fijngensneden sjalotje en venkel in olijfolie. Doe er de rest van de fijngesneden groentjes bij. Beetje stoven, en na een paar minuten doe ik er een brikje alpro cuisine of iets gelijkaardigs bij. Afwerken met zout en peper, klein beetje nootmuskaat en gemalen gruyère of parmesan. Je kan er nu ook stukjes hesp of gebakken spek bijvoegen. Ondertussen heb je uiteraard de pasta gekookt. Alles samenvoegen, et voila! De kinders hier zagen wel altijd dat het weer geen gewone simpele macaroni met kaassaus is (zónder groenten mama!). Maar ze eten het wel. Mét smaak!
We doen vaak hetzelfde maar dan met rijst. Een beetje curry toevoegen, en je hebt een romige curry-rijstschotel. Al dan niet met stukjes kip.

Als ik zelf geen inspiratie heb, zijn er nog altijd mijn favoriete kookboeken. Ik haal graag inspiratie uit Donna Hay, De moestuin van Mme Zsazsa, Goed eten van Dorien Knockaert, Pascale Naessens, Slaatjes van Ann Vertriest en Jamie Oliver.


Deze blogpost kadert in het project van #boostyourpositivity van Activia.

vrijdag 6 februari 2015

Mijn deel aan het geheel #boostyourpositivity

Beste Zelf,

Ja, ik weet het, het leven is niet gemakkelijk. Je hebt pech gehad. Dat sprankeltje vertrouwen, dat je doet blijven geloven dat alles goed komt, heb je goed kunnen bewaren!

Een week, zolang doe ik er nu al over om deze brief te schrijven. Eerst om te beslissen of ik al dan niet ga meedoen. Na de beslissing over wat ik nu juist zou schrijven? Ik was zo ellendig van ziek te zijn deze week dat ik over zo wat alles emotioneel was. Mijn realiteit werd er een beetje door vervormd. Niet bepaald de juiste bodem om confronterende zaken tijdens het reizen in de tijd tegen te komen.

Maar goed, 16-jarige Zelf. Tussen ons nu. Al vijf jaar red je het zonder moeder. Ergens besef je dat je de pijn afschermt en wegstopt. Dat is een goede oplossing, want iedereen in je omgeving voelt dezelfde pijn, en kan je dus niet helpen. Ik leg het je even uit. Je bent geboren in het diepe Zuid-West-Vlaanderen, waar hard werken en de boerenwijsheid een levenswijze zijn. Praten over gevoelens, daar doen ze niet aan! Je papa zegt je letterlijk dat je moet werken als je je niet goed voelt. Heel goed bedoeld. Papa is de beste, hij wil je sparen voor nog meer onheil, ook zichzelf. En dat doe je met werken. Maar niemand weet dat je gevoelswereld zo groot is. Je ziet en voelt letterlijk zijn pijn, zijn vulkaan binnenin, maar aan de buitenkant zie je niks. Ook het verdriet van je broer, van de familie van mama zijn je niet onbekend. Er is maar 1 vrouw in de familie die mij doorheeft, en die met een blik in mijn richting genoeg heeft. Je beschouwt haar als de uitweg mocht het nodig zijn. Ze zal binnen een paar jaar sterven. Best dat je dat allemaal nog niet weet.
Onbewust ga je kanaaltjes zoeken om je emoties kwijt te kunnen. Urenlang naar muziek luisteren op je kamer, naar cassetjes en vinyl. Gedichtjes schrijven. Brieven schrijven naar je soulmate, met wie je sinds je 15de weer contact mee hebt. Lange brieven. Erg lange brieven. En hele lange terugkrijgen. Tekeningen en schilderijtjes maken. Doe maar. Je beseft niet hoe heilzaam dit voor je is. En altijd zal zijn. Creativiteit blijft altijd een noodzaak voor je. Gooi alles dat je maakte niet weg! Ik weet het, je deed het toch, omdat je ontdekte dat er gesnuisterd werd in je kamer. Je enige privéplekje geschonden!

Naast het vele binnen zitten op je kamer, kom je godzijdank ook soms buiten. Wat een geluk dat je de KSA hebt! Daar kan je doen wat je graag doet. Je talenten komen er echt naar boven en worden hier gezien en gewaardeerd. Zo'n kweekbodem zou elke tiener moeten hebben. Met de kinderen bezig zijn, en tegelijk in een vriendengroep kunnen functioneren, doet je weer ademen. Je mag zelfs volgend jaar de monitorcursus gaan geven aan een heel nest 16-jarige westvlamingen.

Wat prijs je je gelukkig kind, te wonen in Heuvelland. Elke zomer hele dagen gaan plenzen in het openluchtzwembad op de Rodeberg. Met zowat het hele dorp, en half CM-Vlaanderen die daar lange zomers kampeerde. Vanaf nu mag je ook naar het Folkfestival in Dranouter. Met je jongste tante op de uitkijk. Maar wat ben je braaf. Veel te braaf. Puber jij eigenlijk? Of is het het keurslijf waar je in vastzit die zijn werk doet?

Uren zou ik nog kunnen doorgaan. De ene herinnering na de andere komt binnengeslopen tijdens het schrijven. Maar ik denk dat ik het hierbij ga laten. Ik kom net op het punt dat ik een 'blauwdruk' doorheen de jaren zie. Dat ik door heb dat alles zijn tijd en evolutie nodig heeft. Dat alles is zoals het is. Dat je geen spijt kan hebben van dingen die geweest zijn of niet geweest zijn, alleen hoe je er tegenaan kijkt, en met welke emotie, dat kun je veranderen.

Love you x



Deze brief kadert in het #boostyourpositivity project van Activia. Ik wil brunchen de 8ste maart!

maandag 8 december 2014

1000 kraanvogels



De meesten onder jullie kennen het verhaal van de 1000 kraanvogels al, door de blog van Lululand. Een oude japanse legende zegt dat wie 1000 kraanvogels vouwt, zijn wens tot genezing in vervulling zal zien gaan. Ook hier bij ons in het dorp vecht er een flinke jongen van 4 jaar tegen een hersentumor. Het is ondertussen al 15 maanden geleden dat Stan deze diagnose kreeg.

Nu vrijdag worden er in de basisschool van Westouter '1000 kraanvogels voor Stan'georganiseerd. Zoveel mogelijk mensen gaan de hele namiddag en avond kraanvogels vouwen. Zo hebben we toch nog het gevoel iets te kunnen doen.

Daarom zijn er nog heel veel papiertjes nodig. In allerlei kleuren en motiefjes. U mag ze opsturen naar: tav Stan, Schominkelstraat 20 a, 8954 Westouter. Of u mag ze ook bij mij deponeren. Ik zorg er voor dat ze terecht komen.

Alvast heel erg bedankt voor uw bijdrage!

dinsdag 25 november 2014

Chaos, of een blik achter de schermen.

Pagina 86. Puntje3: De blik achter de schermen. Blogboek, Kelly Deriemaecker.
Hierop baseer ik dit blogbericht.
Ik stoor mij mateloos aan mijn naaikamer/hobbykamer. Echt, pure chaos is het. De deur kan niet dicht. In de maanden die we hier wonen, probeerde ik wel wat orde te scheppen. Dat zie je aan de stofjes in de kast die ooit wel eens proper per kleur en soort werden gestapeld. Of aan de houten bakjes voor de naaiboekjes en patronen. Een likje verf en een handige kast of rek zijn ook meer dan welkom. Wie ideetjes heeft, is welgekomen!
 
Eigenlijk wou ik een 'voor en na'- blogbericht maken. Hahaha, wanneer de 'na' komt blijft nog een groot vraagteken.  Ik heb altijd al een probleem met tijd gehad. (daar kan ik pagina's vol over schrijven; volgende keer misschien). Dus is het hier weer alle hens aan dek, om nog zoveel mogelijk genaaid te krijgen voor Koekeloeren. Van opruimen geen sprake! Geen tijd!

Mijn naaimachine en overlock blijven bijna de hele dag beneden, dicht bij de houtkachel. Want alleen, in een koude, rommelige kamer werken, wie wil dat nu?







dinsdag 23 september 2014

In love with canvas

Of ik geen zin had om een product te testen? Ik twijfelde eerst nog, maar aangezien ik de mail niet meteen weggooide, wil dat wat zeggen. Het voorstel van Webprint.nl was om een canvas van 30 op 30 cm te laten maken. Laat mij daar nu net een zwak voor hebben!

Aangezien we hier nog niet zo lang wonen, zijn de muren nog steeds kaal. Geverfd, dat wel. Ideaal dus om een zelfgekozen canvasje te laten opsturen.

Wat ik heel leuk vind, is dat ik ook foto's van mijn iphone kan kiezen. De laatste tijd heb ik meer leukere foto's in de telefoon zitten dan op mijn fototoestel. Aan kwaliteit hoef ik zeker niet in te boeten. Er is zelfs een app voor iphone om meteen een canvas te bestellen. Deze ga ik zeker proberen. Mocht ik weer aan de deadline zitten voor mijn kerstcadeaus...

De website van Webprint is heel overzichtelijk en gebruiksvriendelijk. Als ik merk dat ik moet zoeken of iets is niet meteen duidelijk, heb ik het snel gehad. Ik zit niet graag onverwacht een hele tijd achter de computer.
Het opladen van de foto ging heel snel, in tegenstelling tot de website waar ik normaal mijn foto's laat afmaken.

Bij de foto op canvas kan je kiezen tussen 2 diktes, 2 of 4 cm. Ik twijfelde even of ik 4 cm zou nemen, maar je ziet meteen aan het randje om de geüploade foto dat de 'omplooiboord' dan ook groter is, en dat de eigenlijke foto dus ook verkleind. Positief vind ik, je wordt niet voorgelogen!
Voor sommige foto's is dit misschien gepast en mooi, zo'n dikke boord, maar mijn foto werd er door iets te veel afgesneden. 2 cm dus. Perfect! Het resultaat van de 2 cm-boord kan je op de tweede foto zien.

Ook de gegevens invullen, code toevoegen en zo gingen vlot en overzichtelijk. Na een paar dagen had ik het zorgvuldig verpakte pakketje al! Houten spietjes om het canvas mooi strak te houden zijn meegeleverd. Alsook een ophanghaakje met bijhorende schroeven.



En fier dat ik ben! Op deze foto staat mijn metekindje. Haar papa en mama waren voor de eerste keer een paar daagjes weg naar Barcelona. Ik mocht voor haar zorgen. Het waren 3 hele leuke, intense dagen. Het bewijs prijkt aan mijn niet meer zo lege muur!