woensdag 9 augustus 2017

Fleugje Friesland

Twee weken terug trokken we naar Friesland voor een paar dagen. Ik heb iets met Nederland en vooral Friesland trekt mij aan, maar ik was er nog nooit.

De week ervoor zochten we pas een logeermogelijkheid. De campinguitbater vroeg hoe we zijn plekje gevonden hadden. Wel, ik doe het eens uit de doeken.
Ik volg al een tijdje it flinkeboskje op Instagram. Toevallig gevonden, het zag er geweldig uit vond ik. Het weekend dat we er zouden zijn was er net een evenement: de Flinke Favorieten. Ik tikte Hemelum (waar it flinke boskje ligt) in op Google Maps, zoomde in en keek waar er campings waren in de buurt. Zo kwam ik bij de Weyde Blick in Warns waar ze een mafketen* hebben, én vrij dat lange weekend!

Grappig dat de uitbater dacht dat Tom Waes langsgekomen was zonder dat hij het wist, want voor de rest van de vakantie was hun mafketen verhuurd voor Belgen!

(*Wat is een mafketen?? Wel, twee schaftketens die omgebouwd werden tot slaapplaats. Klik op hun website!)

Lekkere afgebakken broodjes kun je bestellen en vind je zo in de receptie:
Het viel ons op hoe vriendelijk Friesen zijn!



Zondagvoormiddag met de fiets naar Hemelum, Flinke Favorieten:









Even later viel de regen met bakken uit de hemel en schuilden wij aan de kerk in Bakhuizen


We bezochten Stavoren, één van de 11 Friese steden van de elfstedentocht. Groot is het niet hoor, wel gezellig.






De dag erna gingen we naar Hindeloopen. Ook één van de elf, nog charmanter vind ik.





Hoeveel keer heb ik niet gedacht dat Nederlanders veel slimmer zijn dan Belgen? Wij hebben 60 km kustlijn, compleet volgebouwd. In Nederland is DIT kustlijn! Ik vond het het topmoment van onze driedaagse: tussen de schapen aan het IJsselmeer wandelen.



We komen terug! Er is nog zoveel dat we willen doen. In Sneek aten we gewoon iets en deden een korte wandeling. Ijlst zag er heel mooi uit vanuit de auto, maar daar wil ik wel nog eens wandelen. In Leeuwarden zijn we niet geraakt.
Wordt vervolgd...









vrijdag 14 april 2017

Verdiende rust in Beaumont du Ventoux

Heerlijk is het hier in het zonnetje, op ons terrasje. Een lichte wind brengt af en toe een provencegeur mee.  Behalve het ruisen van de wind in de bomen en een vogel, hoor je hier niks. Verdiende rust.

We logeren in de gloednieuwe B&B van Guy en Dina en hun kinderen in Les Oliviers du Taulisson. Gloednieuw mag je letterlijk nemen, we zijn de eersten die logeren in de Picholine, een kamer voor twee op het gelijkvloers.

Les Oliviers du Taulisson ligt in een gehuchtje van Beaumont du Ventoux: Les Valettes. Een straatnaam is er niet, het adres is hier gewoon 'Hameau de Valettes'.

Het gezin past hier. Punt. Hun verhaal is zo mooi, ze hebben hun hart gevolgd. Alles is hier echt, authentiek.









Het ontbijt wordt met zoveel liefde en oog voor detail klaargemaakt, alleen daarvoor al moet je hier geweest zijn! Ook de kinderen Maxime en Clarice genieten ervan om de gasten te verwennen.





Uiteraard bezochten we de Mont Ventoux al. Mét een restje sneeuw. Vorige week winterde het hier nog, terwijl het lager gelegen mooi en aangenaam weer was. De dualiteit van het leven... We vertoefden in zomerkledij boven op de top, wel aan de zuidkant. Aan de noordkant waaide het opmerkelijk meer en droeg iedereen een jas.





Dit was maandag, met de auto vanuit Bédoin. Vandaag (vrijdag) reden we de berg op vanuit Malaucène  tot aan Mont Serein. Verder mocht niet. Van daar vertrokken we te voet het bos in. We liepen een heel stuk op sneeuwloze skipistes. Onderweg picknickten we en het was zalig!




Onderweg werd duidelijk waarom de weg langs deze kant gesloten is.






Nog nooit eerder dronk ik zo hoog koffie: bij Le Verdran.



Onze weekje ertussenuit bestond vooral uit: op en rond de Mont Ventoux, les Dentelles de Montmirail en marktjes die we nog niet eerder deden.








dinsdag 20 september 2016

Doe eens een tent cadeau!

Struinend op het internet, kom je al eens iets interessants tegen. Dit tentje vond ik altijd al leuk, maar aangezien mijn kinderen al groter zijn, dacht ik niet dat ik dit ooit zou maken. Tot plots op een zomerdag - pling! - het idee kwam om het voor Fleur (= oogappel, favorietje, metekindje, enthousiast en gezellig kind) te maken.

Het moest in het juiste stofje zijn, want in de winter zal het waarschijnlijk op haar kamertje staan, in mint en oudroze dus. Even een facebookberichtje naar Larlotte, en de dag erna was ik al voorzien van DE stof! Ik vind de stof echt prachtig, en heel erg geschikt voor dit projectje.
Ik voorzag nog een dekentje, een kussen en vlaggetjes. Ze was in de wolken met haar cadeau, en kroop meteen onder haar dekentje in de tent. Kind blij, ikke ook blij!





zondag 4 september 2016

Provence. En heimwee.

Eindelijk heb ik eens de goesting gevonden om te bloggen. Ik ben ook eens op blogger geraakt, dat ook. Al weken aan een stuk krijg ik een foutmelding, dus ja. Maar soit, het zal over de Provence gaan.

Begin juli, weer vroeg in de vakantie, vertrokken we 's nachts, met ons drietjes. Mijn zoon wil niet meer mee. Na een mislukte, depressieve 14-daagse een paar jaar geleden heb ik met plezier gezegd dat het goed was, dat hij mocht thuis blijven bij zijn papa in het vervolg. Iedereen content!
De eerste week hadden we een 'lodge' geregeld op een redelijk rustige camping in Banon. Dat ligt niet zo ver van Sault, één van de drie mogelijkheden om de Mont Ventoux op te rijden. De tweede week boekten we Maison Malaucène, van Dina en haar man en kinderen, die blogt onder de naam MonPaysVentoux. We 'kennen' elkaar een 4-tal jaar, virtueel wel, maar het klikt! Ik keek er heel erg naar uit haar te ontmoeten.
Ik heb de gewoonte om alles wat we doen kort op te schrijven. Dit jaar heb ik uitgebreider geschreven. Heel leuk om te doen, maar ook om te herlezen.


De passage van de Nederlanders naast ons op een terrasje in Malaucène wil ik je niet onthouden. Een vrouw die er graag mee pronkt dat ze een beetje Frans spreekt, zit samen met twee mannen de menukaart te onderzoeken. "Jus d'orange (hoor [zuz] ) is appelsap, of nee het is zuz de pommes", met de nadruk op de m. Ik blijf dit hilarisch vinden, Nederlanders die Frans spreken. Het dienstmeisje zegt dat ze nog mes brengt om de pizza's te snijden. Ze begreep het woord couteau niet. Het dienstmeisje ziet haar onbegrijpende blik en zegt: "a knife". "Oww, een knife, yes, a knife. Ze brengt een knife", zegt ze tegen haar tafelgenoten. Ik weet niet waar kijken. Nu, ik kan ook niet zo goed mijn Frans hoor, maar ik begrijp wel veel.

Wat we veel hebben gedaan zijn marktjes. Niets heerlijker dan de sfeer op een Provençaalse markt.





Een tweede constante tijdens ons verblijf: De Mont Ventoux. We bestegen de Reus twee keer. Eén keer vanuit Sault, en gedaald richting Malaucène. De tweede keer vanuit Malaucène en geëindigd in Bédoin.









Deze laatste drie foto's zijn genomen op maandag 11 juli, drie dagen voor dat de Tour zou passeren. Toen wist nog niemand dat de eindstreep hier, bij Châlet Reynard, zou worden verlegd. Het was opvallend druk. De mobilhomes stonden tot aan de lijn dat ze mochten. De laatste kilometers voor de top waren voor de organisatie.
Uiteraard wou ik deze 'feestdag' niet missen. We gingen kijken naar de Tour in Crillon Le Brave, en we waren niet alleen. Het was er gezellig! Een oudere meneer speelde accordeon, de ambiance zat er meteen in.
Aan de voet van de Mont Ventoux, in onze auto, hoorden we via iPhone Thomas De Gendt deze rit winnen.




We bezochten elke dag wel iets: mooie dorpjes, marktjes en rivieren. En lavendel. Veel.

Banon:



Waarom liggen die stenen daar bij de kerk van Banon??




 Gorges de la Nesque, langs de D1. Fervente fietsers herkennen hier Col Notre Dames des Abeilles.


Sault, de hoogst gelegen hippodrome van het land, de enige met lavendel in het midden.


De mooie oude dorpskern van Malaucène, waar ook Maison Malaucène gelegen is.





Entrechaux, langs de rivier de Ouvèze. Een 'verdoken' plekje, dat ik leerde kennen door Dina. Het doet mij denken aan mijn kindertijd. We kampeerden altijd langs een rivier. We waren niet de enigen die verfrissing kwamen zoeken. Ter info, mocht er iemand zin hebben om dit plaatsje te zoeken, het bruggetje (Pont Roman) is zeer smal.




Source de Groseau, aan de voet van de Mont Ventoux (Malaucène). Een gezellige picknick- en speelplaats voor kinderen.




Séguret, één van de zeven mooiste dorpjes van Frankrijk. Alleen Ansouis en Lourmarin van deze zeven hebben we nog niet gedaan.






Niet te vergeten: Vénasque. Vorig jaar waren we hier ook. Het bergdorpje had op mij een betoverend effect. Vooral door dit winkeltje! Prachtige potterie. Dit jaar had ik wél geld bij. Mijn potjes worden gekoesterd....