dinsdag 28 juni 2016

Promnight - afscheid van een schooljaar

Vannacht was warm.
Vannacht was goed.
Vannacht was een afsluit. Van een mooi (school)jaar. Voor mij het eerste aan de kant van leerkracht. Het is zo ontzettend goed bevallen.

Ik moet toegeven, ik ga mijn klas zesdes missen. Dat doe ik nu al. 9 flinke meiden en 2 lieve jongens. Ze doen mij geloven in de toekomst. Het komt nog goed met de mensheid! Ze begrijpen wat het is om mensen te helpen, attent en empathisch te zijn. En dat heb ik hen niet moeten bijbrengen.
Elkaar helpen, en tonen wat verbondenheid is, ze kunnen het als de beste.

T., zonder jou zou de groep nooit dezelfde zijn geweest. Voor jou was het soms moeilijk, moeten opstaan, present zijn van 's morgens vroeg. Waardoor je vaak afhaakte...Ik weet wel, je wordt hiervoor maar al te gemakkelijk veroordeeld. Maar iedereen van de klas wou je erbij, en je werd langs alle kanten gesteund. De verbondenheid werd zichtbaar.
Ook toen er ééntje het moeilijk had in Parijs, werd ze gesteund en getroost door de hele groep.
De glimlach die jullie zo mooi maken vergeet ik nooit meer.

Ik voel mij vereerd, echt waar. Het is een zaligheid om mijn schoolcarrière te mogen starten met zo'n fijne groep.

Doorheen het jaar ondervond ik dat we een spiegel zijn voor elkaar. Als je zelf oprecht geïnteresseerd bent in de leerlingen, doen zij dat ook in jou. Als je hen met alle respect en onvoorwaardelijkheid behandelt, doen zij dat ook. Ik voelde steeds meer liefde voor de groep. Ik zette mij graag voor hen in, om er een leuke herhalingsles voor een toets te maken bijvoorbeeld, en hun punten gingen de hoogte in.
Wisselwerking, onvoorwaardelijkheid, respect, het zijn maar een paar woorden die voor mij centraal stonden....en die volgend schooljaar zullen herhaald worden!








zaterdag 9 januari 2016

Prachtkerel

Je hebt nooit twee dezelfde kinderen zeggen ze. Inderdaad, hier is dit ook zo. Mijn zoon is een specialleke. Je loopt er niet zomaar omheen. Mijn dochter is de megalief, gemakkelijk en past zich overal goed aan. Zelden problemen met haar.

Hij speelt piano alsof het niks is. Zonder partituren, op het gehoor. Hij hoort iets dat hem raakt, zoekt een beetje, en tegen het einde van de dag kan hij het spelen.
Hij vindt mijn olieverf en schildersezel, plaats dit zonder mijn weten op zijn kamer. Hij zoekt een mooie foto, schildert het na alsof het niets is. Het ziet er uit alsof hij al jaren niks ander doet.
Hij krijgt een tweedhands-accordeon. Een paar dagen later speelt hij al de moeilijker stukken van Yann Tiersen.
Hij krijgt 2 minuten de kans om op het klokkenspel van de hallen van Ieper te spelen, midden in een KSA-activiteit, en hij doet dat alsof hij het al vaker deed.
Zelden een kind gezien die zo feilloos een ander aanvoelt. De dokter van Kind en Gezin 14 jaar geleden (die ik ook niet echt mocht), kreeg een sleutel tegen zijn gezicht gegooid van mijn 9 maanden oude baby.
Hij heeft het meeste humor in zich van de hele familie. Als baby had hij al de slappe lach, wat prachtige foto's opleverde.

Tegelijkertijd kan hij het bloed onder je nagels halen door niet te doen wat je vraagt omdat hij het gevraagde op dat moment echt niet ziet zitten, en je straal negeert. Hij haalt het bloed onder je nagels vandaan wanneer hij beslist dat hij niet mee wil op een gezinsuitstapje, en elk gezinslid net helemaal klaar staat om te vertrekken. Moet ik je vertellen hoe ambetant het is als hij helemaal in zijn pianospel opgaat, maar hij zich eigenlijk dringend moet gaan wassen en aankleden omdat hij naar zijn vader moet? En hij na een vijftal keren vragen je nog steeds negeert?

Je hierover opwinden is ook geen optie. Jij zit met hartkloppingen tot in je keel, hij niet. Hij begrijpt alleen niet waarom je daar zo staat te roepen. Hij zal je nog meer negeren. En hij heeft gelijk vind ik.

'Je weet dat ik het niet kan uitleggen, je moet mij voelen', is een uitspraak die hij doet tegen mij als ik verduidelijking vraag over iets. Inderdaad, zo is het. En zo werkt het.

School, ook dat is een ramp. Elke dag daar moeten staan en doen wat anderen vragen, dat is een hele opgave! Thuiskomen betekent keihard piano spelen, de kast en frigo leegeten en zich in de zetel ploffen. De houtkachel aansteken en ervoor blijven zitten om het vuur in de gaten te houden.
Daarna nog moeten huiswerk maken betekent voor hem een hele grote berg die plots voor je opdoemt. Ja, al 9 jaar is dit zo. De voorbije twee jaar moest hij niet veel doen. Nu, in het derde middelbaar wordt er al veel meer van hem gevraagd. Wat betekent dat hij nu wekelijks een afspraak heeft bij de schoolpsychologe die hem daarin begeleidt.
Maar is dit niet fantastisch? Hij krijgt elke dag nieuwe kansen, de leerkrachten blijven in hem geloven.

KSA is voor hem heilig. Hij springt in het vuur voor zijn vrienden daar. Hij kijkt enorm uit naar zijn eerste fuif met hem later dit jaar.
Wat ben ik blij dat hij zich daar goed voelt. Zo'n bende vrienden rond jou hebben, dat is goud waard.

Nu ben ik het zo kotsbeu dat ik hem steeds moet verdedigen, ja zelfs bij dichte familie. Hij past niet in een plaatje. Maar ik geef lak aan plaatjes! Hij is fantastisch, heeft massa's talenten. Hij past vaak niet in het denkpatroon van velen. Hij lost de verwachtingen van velen niet in.  In het weekend heeft hij moeite met tijd, behalve voor zijn vrienden. Wat voor frustraties kan zorgen. Hij is zoals hij is, en ik vind dat supergoed!
Als je hem voelt, is hij fantastisch, echt waar!
Lieve Seppe, ik hou van je, tot aan de maan en terug en nog veel meer.




woensdag 30 december 2015

Winterslaap

Elk jaar opnieuw is het daar weer. Steeds heftiger. Intenser.

Het was een vriendin die het voor het eerst uitsprak een tijdje geleden. "Komt Isolde niet naar de yoga?" "Nee, ze is in winterslaap". Ik had het nog nooit zo bekeken, maar zo is het echt! Sindsdien gebruik ik het woord graag, omdat het zoveel lading dekt over hoe ik mij voel. Van het moment dat het begint te duisteren wil ik thuis zijn, steek ik de kachel aan en een hoop kaarsen verlicht mijn geest. Het is alsof ik tijdens dat duisteren pas van mezelf mag uitbollen, omdat ik van het weinige licht zo efficiënt gebruik wil maken. En-dat-is-veel-te-kort! Damn. Ik ben een zomerkind. Hoeveel ik al gedroomd heb dat ik in de Provence  rondloop, ik kan het niet meer bij houden. Het kan niet anders of ik had daar een vorig leven van doen.

Langs de andere kant geniet ik ook steeds intenser van de aankondiging van de lente, en het volop beleven van de zomer. De bloesems van de Magnolia die zo mooi rechtop staan en niet kunnen wachten om bloem te worden. Ik vind ze haast mooier dan de bloem zelf. En elk jaar weer: 'Hu? Maar zo mooi, was dat vorig jaar ook zo??"....
De vogels die onstuimig klinken, en ik daartussen.
De zon, die mij verwarmt, die mij laat kronkelen van genot en fluistert dat altijd alles goed komt.
Ze licht mijn dorp op, die zo mooi is met al die bloemen en dat groen. Het geluid van joelende kinderen op kamp en hun muziek, ik kan het niet meer missen.

2015. Weer een intens jaar vol leven voorbij. (eigenlijk denk ik niet in jaren, maar in seizoenen)

Ik heb ondervonden dat ik keihard structuur nodig heb, terwijl ik daar vroeger bang van was. Angst voor sleur. Ongelofelijk blij ben ik dus dat ik mag lesgeven. Dat ik een structuur heb waar ik mij zeer goed bij voel. Mijn zoon heeft dat blijkbaar tegen zijn juf gezegd, dat ik mijn draai heb gevonden in mijn job. Hij kent mij beter dan ik dacht.

Alles gaat blijkbaar fel in de wereld. Hoe harder en absurder, hoe meer ik in mijzelf keer en zwijg, en besef dat alles bij jezelf begint. De wereld, dat zijn wij. Wat wij voelen, dat is de waarheid. Laat dit zo zuiver en zo puur mogelijk zijn.
Om het in één van mijn favoriete quotes te zeggen: "wat je aandacht geeft, groeit!" En daarmee heb ik alles gezegd. Want ik heb geen zin om in te gaan op de frustraties en ergernissen die mij overvallen bij het zien en horen van al dat leed en absurditeiten. En dan zou mijn quote niet meer kloppen natuurlijk!

Deze blog is soms stil. Dat is omdat ik gewoon geen tijd en dus geen goesting heb om iets te publiceren. Na 20u ben ik niks meer waard (vooral in de winter dus), en kan ik alleen maar bekomen in de zetel.
Ik twijfelde lang voor ik begon, gewoon omdat ik mij geen enkele druk wil laten opleggen. Het moet vanzelf uit mij komen, anders hoeft het niet. Zoiets. Het is elke dag al van moeten. Of ik al dacht aan stoppen? Ja, natuurlijk, maar ik blijf het toch leuk vinden, weliswaar op mijn ritme! Voor diegenen die het nog niet wisten: ik ben een 'we-zien-wel-type'. We zien dus wel waar we uitkomen.

Van naaien is er de tweede helft van 2015 niet veel in huis gekomen. Dat wist ik gelukkig vooraf. Wat ik je niet wil onthouden is dit prinsessenkleed waar de ontvangster zeer blij mee was; en vond dat ze al een communiekleedje voor volgend jaar had!





Hopelijk vind ik in de volgende seizoenen in 2016 wat gestolen tijd om te creëren. Er kan niks op tegen het gelukzalige gevoel van de aanblik van een zelfgemaakt kledingstuk.
Dus wens ik mezelf veel tijd en veel overvloed van alles. En voor jullie hetzelfde!

zondag 18 oktober 2015

Werk en leven #boostyourpositivity

Dat kamertje boven dat ik voor mezelf reserveerde ligt er verlaten bij. De stofjes blijven onaangeroerd, mijn naaimachine schreeuwt om aandacht. Het laatste dat ik maakte was een keischattig jumpsuitje voor mijn metekindje dat maar niet op foto is geraakt. Of toch wel, op instagram net voor ik het gaf.


In gedachten had ik een zomerse blogpost, maar het is er niet van gekomen. 17 en 18 augustus waren de start van een drukke periode. De 17de was ik 's morgens op bezoek bij het metekindje met een taartje omdat ze jarig was. Even later kregen we telefoon dat onze groottante, onze tweede oma, gestorven was na 1 weekje in het rusthuis te wonen. Dat hakte er nogal in... Ze was een toegewijde groottante voor 3 families: voor alle kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen van haar broer (mijn opa) en haar 2 zussen. En we zijn met veel.

De dag erna had ik een sollicitatie in de school waar ik nu werk. En 's avonds nog een feestje van het jarige kind. De zenuwen na de sollicitatie waren enorm, want ik wou het zo ontzettend graag. Net voor het gesprek kreeg ik nog een live duwtje van Mamasoet, dat deed het hem! Enkele dagen later kreeg ik bevestiging dat ik mocht beginnen (yesss!) om er meteen in te vliegen met een vakvergadering.

Nu kan ik zeggen dat ik het werk een beetje onder controle krijg. Ik geniet van het werk. Ik geniet van het les geven, van de voorbereidingen, van de stagebegeleiding. Ik geniet van het praten met de leerlingen, van alles wat ze mij vertellen.

Er is maar één nadeel dat een beetje zeer doet: ik heb geen tijd om te naaien. Maar écht geen tijd. De herfstvakantie komt eraan hoor ik je denken? Nee hoor, ook daar zal ik amper tijd vinden. Die zit nu al helemaal vol met zaken die moeten ingehaald worden. Ik begin de discussies over leerkrachten echt te snappen...

We hebben snel ondervonden dat we ons beter moesten organiseren in het huishouden. Ik kan heel goed van 'pluk de dag' doen. Een aangeboren talent. Uhum. Maar nu ben ik wel verplicht om dit anders aan te pakken. Ik heb de boel hier een beetje geforceerd en om een weekmenu gesmeekt. De wederhelft zag dat eerst niet zitten ('hoe weet ik nu in wat ik zin zal hebben op die dag?'), maar hij deed het toch. Het is een grote verlichting moet ik zeggen. Ik snap niet waarom we het niet eerder deden.
Hij moet nu ook meer eens stofzuigen en de was plooien. Het beurtsysteem voor de afwas (geen vaatwas hier, nee) met de kinderen blijft bestaan.
In ruil heeft de rest van het gezin een moeder, vrouw die nu wel thuis is als zij thuis zijn, en met een beetje geluk zitten we samen om 20u in de zetel. Maar even vaak is dit een utopie, maar ik ben er tenminste. Aan de laptop 4 meter verder.

Ik ben bijna 17 jaar gewoon geweest om in de week overdag soms thuis te zijn omdat ik weekend en avondwerk deed (de sociale sector weet je wel).  Onderbetaald, plus een bioritme naar de k*** waardoor ik echt maar part-time aankon.
Mijn bioritme is blij: ik heb eindelijk structuur! En ik voel me veel fitter en efficiënter hierdoor. Het vroegste uur om op te staan is 6u15 en 's avonds lig ik er voor 22u in.
Content ben ik, omdat ik  straks mee kan op familiebezoek, omdat ik eindelijk een normale structuur heb, de job van mijn leven kan doen. Maar met heimwee naar het naaien.....

dinsdag 21 juli 2015

Provence-Vaucluse (deel 2)

Ik heb heimwee. Naar ons reisje naar de Provence, ondertussen al meer dan 2 weken geleden. Zo gaat dat altijd bij mij: eerst genieten van weer thuis te zijn, om daarna het Belgische weer zo beu te geraken zodat heimwee naar het zuiden de kop op steekt (en beseffen dat het nog een jaar zal duren voor we er weer zijn).
Ach, we maken er een heimwee-blogpost met veel foto's van.

De eerste dag gingen we naar L' Isle-sur-la-Sorgue. Het was zondag, dus markt!






Naast allerlei lokale producten vind je prachtige brocante. Ik heb geen prijzen gevraagd.










Het dorpje dat op mij het meest indruk maakte, was Vénasque. Dit is 1 van de 7 mooiste dorpjes van Frankrijk. De weg er naartoe is al heel mooi. Smal en steil baantje, en je ziet het dorp niet liggen tot je er bent. Het kleine poterietje 'Atelier de Camille' vond ik prachtig! Ze werkt met kleine blauwe of rode detailtjes op haar witte tasjes, kannen en kommetjes. Het was klein maar heel mooi en knus. Ik heb haar gezegd dat ik alles heel erg mooi vond, en tegelijkertijd voelde ik mij zo stom dat we geen geld genoeg bij hadden om iets te kopen. En dus durfde ik ook geen foto nemen van haar poterie aan de binnenkant.
Aan de achterkant van de kerk vind je het oudste heiligdom van de Vaucluse: een voor-romaanse doopkapel. Wel toegang betalen hier!






Een dorpje dat ik zeker ook wou zien is Ménerbes. Dit is het dorpje waar de Britse schrijver Peter Mayle woonde en zijn prachtige boeken over schreef. Dit is ook één van de 7 mooiste dorpen van Frankrijk.
Ménerbes is redelijk toeristisch, we zochten bewust de rustiger en hoger gelegen delen van het dorp op.






woensdag 8 juli 2015

Over de Provence, Vaucluse, en soms eens een deur

Een rologende man en dochter liepen me meermaals voor tijdens ons weekje Provence. Ik fotografeerde meer huizen, deuren en luikjes dan iets anders. De blauwe en groene kleuren zijn zó hard mijn kleuren, ik kon niet anders dan er een foto van nemen om er achteraf van te kunnen genieten.





Tegelijkertijd heb ik ook een zwak voor oude architectuur. Kerken, stadspoorten, fonteinen en stadshallen, maar ook de gewone huizen in de rij met prachtige deuren en allerlei versieringen op de gevel. Ik wil weten vanwaar het komt. Waarom ze net dát symbool in hun deur verwerken.

Ik heb me dus kostelijk geamuseerd vorige week in de Vaucluse. We huurden een huisje in Mazan, met zicht op de Mont Ventoux, mijn lievelingsstreek. Raar, maar daar voel ik me thuis. Veel meer dan bijvoorbeeld een uurtje verder in de Ardèche.










Voorgaande foto's zijn genomen in Mazan, Ménerbes, Oppède-le-vieux, Pernes-les-fontaines en Venasque.

donderdag 28 mei 2015

Floor en Ida

Floor liet al lang op voorhand weten wat ze allemaal zou willen voor haar verjaardag. Zo'n tas van Pip Studio of Oilily, met vele felle kleurtjes was wat ze zéker wou. De opdracht leek eenvoudig maar was het niet. Ik vond geen die aan de voorwaarden voldeed. De nieuwe reeks was te lichtkleurig, te veel beige of te duur.

Zoals al vaker vond ik de oplossing in een naaiboekje: deze keer Ida uit Mijn Tas. Eigenlijk naai ik niet zo graag ingewikkelde tassen, maar de handleiding zag er echt goed uit.
Een hele tijd terug kreeg ik eens van een dame met járen naaiervaring (ik denk zelfs meer dan 45 jaar) een prachtige kleurrijke lap stof uit Thailand (was het Thailand Trui? Of heb ik het mis?). De stof voelt stevig aan; ik dacht dat het kwam door van dat ouderwetse stijfsel. Tot ik mijn strijkijzer er op plaatste.......


Dit was het resultaat! Meteen een gat! En gesmolten plastiek op mijn strijkijzer. Na wat rondvraag gebruikte ik verschillende tips om het weer proper te krijgen. Strijkijzer op laagste stand opwarmen, uit het stopcontact, met een nat sponsje (met een lichtjes versleten groene kant) en VIM. Wrijven maar! Daarna nog een hele tijd met stoom op maximum strijken op een doek zodat alle vuil en schuim uit de gaatjes kan. Nu is hij weer als nieuw. Oef.

Tot daar het avontuur. Maar hey, stof met plastiek, ideaal voor een tas!

Floor was er gelukkig heel blij mee. Ik heb stiekem nog een tweede geknipt voor mijzelf...(in de hoop dat ik in september kan beginnen les geven).